‘Wanneer mag ik oorbellen?’ vraagt mijn kleuter nog steeds zo’n beetje elke dag. ‘Mag ik ook lippenstift en parfum?’ komt ook vaak terug. Net als de vraag ‘of ze al op hakken mag.’ En dan te bedenken dat ze nog maar vier is.
Maar heel eerlijk? Ik was vroeger weliswaar minder meisjesachtig dan mijn kleuter, maar ook ik keek ademloos toe wanneer mijn moeder zich opmaakte, oorbellen in deed, parfum opspoot en op hakken liep. Dat vond ik het einde.
Mijn kleuter heeft dat in het kwadraat.
En zie daar maar eens weerstand aan te bieden. Op het gebied van oorbellen hebben we nu een overeenkomst gesloten. Mijn kleuter mag ze als ze zes is. Daar kan ze – geloof ik – wel mee leven. Al probeert ze het nog wel eens even met een ‘maar klasgenootje X heeft ze ook en zij is jonger!’ Tot haar grote frustratie landt dat niet bij mij. Zes is zes.
Die lippenstift is makkelijker op te lossen. Zo draag ik door de week vaak een lippengel met een heel licht roze kleurtje. Zie je niets van. Af en toe mag krijgt ze een likje gel op haar lippen. Het glimt, de roze kleur zie je niet, maar mijn dochter is diep gelukkig.
En make-up? Dat krijgt ze niet. Dan gaan we wel even schminken. Ook een soort van make-up, maar dan maken we er op z’n minst een gezellig figuurtje van. Probleem opgelost.
Dat parfum is ook makkelijk op te lossen. Op de wastafel staan een aantal geparfumeerde bodylotions van Rituals. Ruiken niet heel sterk, maar de potjes zien er fraai uit. Dat is al goed genoeg voor de kleuter. Na het bad een klodder crème op de armen en klaar zijn we.
Maar die hakken? Nee, dat gaat ‘m niet worden. Flauw woordgrapje, maar daar zet ik mijn eigen hakken in het zand. Zo vaak loop ik ook niet meer op hakken. Al heb ik een paar zwartleren overknee laarzen met hakken die ik graag onder jurkjes aantrek. Laatst was ik die laarzen kwijt. Drie maal raden waar ze waren? Bij mijn kleuter in de slaapkamer. Trots stampte ze rond – die ongeveer tot haar middel kwamen – op mijn laarzen. ‘Kijk eens!’ riep ze trots.
En hoewel ze ze meteen moest uittrekken, zag ik aan haar gezicht dat het te laat was: mijn kleuter is besmet met het hakkenvirus.
Dan zal ze toch nog héél lang moeten wachten, want die hakken komen er niet. Zo concludeerde mijn vriend een tijdje terug ‘dat als ze haar eigen voeten wil vernielen ze dat maar even lekker moet doen als ze volwassen is.’
Heeft-ie gelijk in. Al denk ik niet dat mijn kleuter het daar mee eens is.
Maar dan heeft ze pech, want ik vrees dat ik – ondanks de vele gouden middenwegen – haar ook nog vaak ‘nee’ moet verkopen. Totdat ze twaalf, dertien is en waarschijnlijk keihard in opstand komt. Maar dat zien we dan wel weer. Eerst maar eens die oorbellen zetten op haar zesde. Misschien is ze dan wel even genezen.
Maar ik vrees van niet.
Afbeelding: © Grynka | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie