Het is vandaag een mooie lentedag. Zonnig, warm en de lucht ruikt naar bloemen die in bloei staan. En toch heeft de dag een donker randje. En dat komt vooral door de aanslag in Manchester de avond ervoor waar tientallen mensen – onder wie kinderen – omkwamen.
Nu moet ik eerlijk bekennen dat aanslagen – waar dan ook ter wereld – mij aangrijpen. Het went nooit. Maar sinds ik kinderen heb, is het véél erger geworden. Ik heb zitten huilen bij de aanslagen in Europa, maar ook bij de gifgas-aanvallen in Syrië of die aanslag in Irak waar een compleet winkelcentrum – met veel heel gezinnen – de lucht inging.
Op dat moment vraag je je af of de wereld officieel gek is geworden. Dat is-ie trouwens niet. De wereld is al heel lang gek.
Maar de aanslag na het Ariane Grande concert in Manchester was wel weer een nieuw dieptepunt. 22 doden, onder wie kinderen die zich hadden verheugd op een concert van hun jeugdidool. Kinderen die part noch deel hebben aan de oorlogen. Kinderen die gewoon een toffe avond wilden hebben.
En toch heeft iemand daar heel bewust over nagedacht dat juist die kinderen geraakt moesten worden. Zover zijn dus sommige mensen. Er gelden geen grenzen, regels of andere ethische gronden meer; alles ten koste van het hogere doel. Wat ‘t hogere doel ook mag zijn. Maar dat het ten koste gaat van mensenlevens – van onschuldige kinderen ook nog – die er geen moer aan kunnen doen, vind ik onverteerbaar.
Niet alleen in Manchester, maar waar dan ook in de wereld.
Maar ik heb geen idee wat ik er aan kan doen. Vooralsnog is het enige dat ik kan doen is mijn kinderen nog meer knuffelen en hopen dat ze niet in zo’n soort situatie terecht komen. Maar let’s face it, toevallig waren mijn kinderen nog te klein voor het Ariane Grande concert in Nederland vorige week, maar een aantal vrienden en bekenden zat er wel. Met hun kinderen. Met de vriendjes en vriendinnetjes van hun kinderen.
Daar had die bom ook af kunnen gaan.
Dat is gelukkig voor mijn vrienden en bekenden niet gebeurd, maar de mensen in Manchester wel. ‘Dan komt het opeens wel heel dichtbij’, zeiden niet voor niets sommige mensen. En dat is zo. Dat Ariane Grande concert in Manchester? Daar hadden hun kinderen ook kunnen zitten.
En ook dat is beangstigend.
Maar wat moet je dan? Dat soort concerten vermijden? Dan hebben ‘ze’ ons precies waar ze ons hebben willen. Dan regeert de angst. Wil ik dat? Nee. En daarom probeer ik toch van die zon te genieten en mijn kinderen extra knuffels te geven. Ook al is deze dag omlijst door een gitzwarte rand.
Afbeelding: © Julien Tromeur | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie