‘Ik zou nog wel een uurtje kunnen slapen’, mompelde mijn kleuter vanochtend toen ze wakker werd. ‘Ik ben nog zo moe.’ Ik kon haar de spreekwoordelijke hand schudden. Ik ben ook moe. Het is dan ook met recht de laatste dag voor de zomervakantie.
Maar dat schijnt best logisch te zijn. Zo vertelde de kleuterjuf tijdens het tien minuten gesprek vorige week ‘dat veel kinderen moe waren.’ De puf was eruit. ‘Tot het middageten gaat het nog wel, maar daarna zijn ze moe.’ Hun oplossing? De kinderen met mooi weer buiten laten spelen.
Snap ik. Lang op een stoel zitten gaat het dan niet meer worden. Spelletjes doen, van de glijbaan af en lekker rennen, wil dan nog beter bij kinderen.
Maar ja, dan krijgen wij weer een doodmoe kind mee naar huis.
In mijn geval ook nog eens een doodmoe kind dat nog per se met klasgenootjes wilde spelen. Nu is dat best gezellig, dat snap ik ook wel, maar ze kwam dan nog vermoeider thuis. Soms zo moe dat ze er hysterisch van werd.
En hoewel ik wel rust probeerde in te bouwen, mislukte dat nog wel eens deze week. Op sommige dagen sleepte ook ik mijzelf voort. En ik was niet de enige. Zo mopperde een buurvrouw dat ze ‘s middags naar het eindejaarsfeest moest van de school van haar kind. ‘Moeten ze nou echt alles in die laatste week proppen? Kon dan niet een week of twee eerder?’
Niet dus.
Maar hé, soms moet je dan gewoon maar mee in de vaart der volkeren.
Vandaag was dan wel echt de laatste schooldag. Al ben ik helemaal niet ontspannen. Maar dat komt ook omdat we binnenkort op vakantie gaan en ik zeker nog – voor mijn gevoel dan – honderd tassen moet inpakken. De autoreis ernaar toe zal ook wel niet meevallen met vier vermoeide mensen in één auto op een drukke snelweg.
Maar ach, in de vakantie gaan we bijslapen. Misschien wel meer dan een uurtje.
Afbeelding: © Eric Gevaert – ID 1038985 | Dreamstime Stock
Geef een reactie