Onlangs vroeg ik voor kerst een Pizzarette. Gisteravond probeerden we ‘m voor het eerst uit. Het was niet meteen een onverdeeld succes. Al vonden de kinderen het briljant.
Pizzarette
Nog nooit gehoord van een Pizzarette? Dit is een soort pizza oven met een handgemaakte terracotta koepel. Zie het maar als een pizza gourmetstel waarin iedereen z’n eigen mini-pizza kan klaarmaken, naar binnen kan schuiven en vervolgens gaar kan laten bakken binnen vijf tot zeven minuten.
Zo kun je met de Pizzarette zelf bepalen wat voor pizza je wilt eten.
Al eerder gezien
Hoe ik ‘m kende? Nou, ik zag ‘m op foto’s bij mensen in mijn social media tijdlijnen. Ook hoorde ik van andere ouders dat hun kinderen dit zo leuk vonden. Nou, dat geloofde ik meteen.
En als ik die verhalen mocht geloven, stonk het daarna ook veel minder dan de gemiddelde steengrill. Sowieso al een voordeel.
Bezwaar
En dus besloot ik om die Pizzarette te vragen als kerstcadeautje. Mijn vriend – die dat cadeautje moest kopen – zag het nog niet meteen zitten. ‘Maar we hebben al zoveel spullen’ en ‘we hebben toch al de steengrill?’ riep-ie nog.
Toen ik riep dat-ie dat vorig jaar ook over het tosti-ijzer riep en we sindsdien dat ding zeker één tot twee keer per week gebruiken, was-ie om. Nou ja, genoeg om dat ding te kopen.
Beginnersfouten
Gisteravond probeerde ik ‘m uit. Ik had deeg, vleeswaren, tomaten, saus, veel soorten kaas en dat soort dingen gekocht bij die super die middag.
Een paar uur later pakten we ‘m uit. Dat ging al niet vanzelf. Vooral omdat ik mij even niet had gerealiseerd dat het ding nog schoongemaakt én in elkaar gezet moest worden. En omdat ik altijd heel slecht ben in dingen in elkaar zetten, deed vriendlief dat.
Maar ja, toen moest-ie nog opwarmen. En dat duurde láng.
En ik had ook nog niet gezien dat er een rondje bij was geleverd waardoor je goed ronde deegvormen kon maken. Nee, het waren nu rechthoekige deegvormen. En dat paste niet lekker op het schepje waarmee je die pizza in de oven moest doen.
Bovendien plakte dat deeg ook nog eens aan die schepjes.
Want we waren de bloem vergeten. En dus plakte dat deeg aan dat schepje. Mopperend probeerde vriendlief het eraf te krijgen.
‘Volgende keer maar steengrillen?’ riep mijn vriend nog. Hij trok er ook nog een vies gezicht bij. Als-ie de pizzarette op dat moment uit het raam had mogen gooien, had-ie het vast gedaan.
Kinderen wel enthousiast
Maar de kinderen waren daarentegen wel enthousiast. ‘Oh, dit is leuk mama!’ riep de kleuter. ‘Ja, leuk!’ zei de peuter die intussen druk bezig was om haar pizza te beleggen. Nou ja, de pastasaus zat overal, behalve op haar pizza. En intussen at ze ook nog deeg dat nog in de oven moest, op. ‘Lekker!’ Mijn kleuter was vooral bezig om het kaas op te eten.
Het was chaos. Net wat kinderen leuk vinden.
En je weet hoe het werkt: als de kinderen het leuk vinden, dan ga je het vaker doen.
Tweede ronde
Maar eerlijk gezegd ging het tijdens de tweede ronde al beter. De Pizzarette was nu lekker opgewarmd, ik had eindelijk dat ding gevonden waarmee ik rondjes kon uitsteken in het deeg en we hadden alles met bloem ingesmeerd.
En vanaf dat moment keerde de rust terug.
Zelfs het gezicht van mijn vriend stond nu op standje tevreden. Het ging uiteindelijk nog best goed.
Nog een keer?
‘Nog een keer!’ zei de peuter dan ook na afloop. Daar sloot mijn kleuter zich bij aan. Mijn vriend uiteindelijk ook. ‘Maar dan halen we nog wel een hele hoop ingrediënten erbij’, zei hij nog. ‘Kunnen we echt onze eigen pizza’s maken.’
Prima. Doen we.
En nog beter, uiteindelijk rook je d’r daarna ook bijna niets van.
Al zet ik volgende keer wel even de dingen alvast vroeg klaar en laat ik die Pizzarette lekker loeien.
Nu nog alles onthouden en dan komt het best goed met die Pizzarette. Al is chaos aan tafel soms ook best onderhoudend. Hoewel mijn vriend daar vast anders over denkt.
Geef een reactie