Vandaag kwam mijn oudste dochter thuis met een sticker op haar hand. ‘Die heb ik gekregen’, zei ze trots. ‘Omdat het goed ging met lezen.’ Ze keek mij stralend aan. Vooral omdat ze aan het begin van het schooljaar nog verzuchtte ‘dat taal zo saai was.’
Ik ben overigens groot fan van stickers als aanmoedigingsbeleid door de juffen en meesters. Vroeger gebruikten ze het ook bij mij in de klas. Man, de trots die je voelde als je een grote, dikke, vette krul zag en je een sticker mocht uitzoeken, kan ik mij nog herinneren. Nou, die trots zag ik nu ook bij mijn oudste dochter.
En dan te bedenken dat ze vorig jaar alles met taal en letters niet leuk vond. Rekenen was trouwens oké, dat vond ze best te doen. Maar het hele alfabet leren? Nee, dat was nog niet zo aan haar besteed. Vind je het gek, ze was vijf. Dan zijn de meeste kinderen nog bezig met lekker spelen. En gelijk hebben ze.
Maar ze wilde ook wel heel graag met haar vriendinnen mee naar groep 3. En groep 3 is even andere koek dan een kleuterklas. De kinderen zitten keurig aan een tafeltje, leren en schrijven iedere letters en leren omgaan met getallen. Daar zit geen speelgoed-dag meer bij. Al mogen – zo vertelde mijn oudste dochter mij – ze aan het eind van de dag nog wel even lekker kleuren.
Ze vond het even een héle overgang. Maar ik denk dat ze daar niet de enige in was.
Wel vertelde ze na iedere schooldag welke letter ze had geleerd. ‘De N van Nicole!’ of ‘de Z van Zon. En de laatste letter is een n. En ik heb ook de oe netjes leren schrijven!’ (Ze werken met de zogenoemde Veilig Leren Lezen methode). Dat was leuk om te horen. Het is eigenlijk ongelofelijk at die leerkrachten binnen korte tijd aan die kinderen leren. Hulde, zou ik zeggen.
En in het kader van wat-kunnen-we-zelf-doen gaan we nu naar de bibliotheek. Een lieve mevrouw – die ik nog van Twitter bleek te kennen, maar dat terzijde – uit waar alle boekjes van welk niveau stonden. We hebben meteen wat boekjes gehaald op start-niveau. En daar lezen we nu – bijna – iedere dag een hoofdstuk uit.
Het gaat steeds beter. Was eerst één bladzijde een uitdaging, nu gaat ze er steeds sneller doorheen. Oefening baart kunst. En dat levert blijkbaar weer meer plezier op. Gelukkig maar, hopelijk behaalt ze de komende tijd meer stickers, Niet voor mij, maar voor haar. Omdat er soms niets leukers is dan trots te zijn op wat je hebt geleerd. Ook op het gebied van lezen.
Geef een reactie