Afgelopen maanden deed mijn jongste dochter heel erg haar best tijdens de logopedie-lessen. Ook de oefeningen deed ze goed. Dat was wel een beloning waard. En mijn jongste dochter wist precies wat ze wilde hebben: een nieuwe step.
Dat was dan wel weer fijn in evenwicht met het cadeau – een Lego Friends huis – dat mijn oudste dochter kreeg omdat ze over was naar groep 4.
Nu blijft mijn jongste dochter – want een kind van februari – gelukkig nog lekker een jaartje in groep 1, maar een beetje stimulans kan geen kwaad. Zeker niet op het gebied van taal en logopedie.
Oude step kapot
Bovendien was ons oude oude exemplaar (die eerst van de oudste was) kapot. Het ding was compleet vastgeroest. Zelfs mijn vriend – toch gezegend met twee rechterhanden – kon er geen beweging meer in krijgen.
Tot groot verdriet van mijn jongste dochter die dol is op steppen.
En met de zomervakantie voor de deur, was dit eigenlijk een uitgelezen moment voor een nieuwe step.
Mee naar school
Gisteren werd het nieuwe roze, aluminium exemplaar geleverd door de webwinkel. Mijn jongste dochter straalde.
De dag erop wilde ze zelfs met de step naar school. Ze vroeg zelfs smekend – en dat doet ze niet snel – aan haar oudste zus of we met z’n drieën konden lopen. ‘Want dan kan ik steppen.’ Dat vond haar zus prima. We lieten de fiets staan en gingen lopend naar school.
En dus ging ze als een speer op de step naar school. Vaak zagen oudste dochter en ik alleen nog maar haar rug. Zelfs mijn oudste moest er om lachen. ‘Ze vindt die step echt vet leuk.’
Step mee nemen naar huis?
Een dingetje? Ik moest de step alleen weer mee nemen naar huis omdat van de school geen steps mee in de school mogen. Op een zeker moment namen teveel kinderen die krengen mee.
Gevolg? Overvolle hallen. Da’s natuurlijk ook weer niet bevorderlijk voor de veiligheid, dus alle steppen moesten na half negen weer uit school zijn.
Niet erg, want de step van mijn dochter is best licht. Die kon ik makkelijk dragen.
‘Voor een keertje’
Al ging mijn jongste dochter mooi wel steppend de school binnen. ‘Ik wil ‘m aan de juf laten zien!’ En dat deed ze. Haar juf – sowieso een schat van een vrouw – vond mijn dochter en haar step aandoenlijk. ‘Ik neem ‘m wel weer mee hoor,’ zei ik nog.
Maar de juf streek met de spreekwoordelijke hand over haar hart. ‘Het mag voor een keertje’, zei ze tegen mijn dochter die nu pas echt begon te glunderen. ‘Laat straks maar op het schoolplein zien hoe goed jij kunt steppen.’
En dus mocht de step voor een ochtendje blijven. Tot groot geluk van mijn dochter die straks ook weer naar huis kan steppen.
Ik heb zo’n idee dat dit ding ook in de zomervakantie héél véél gebruikt gaat worden. Waar een beloning al niet goed voor is.
Geef een reactie