‘Geniet er nog even van, want ze groeien zo snel op’, zeiden verschillende mensen tegen mij toen mijn dochter net geboren was. Toentertijd dacht ik dat dit nog best wel zou meevallen, maar die mensen hebben nu al gelijk gekregen. Time flies. En dat betekent dat mijn dochter vanaf vandaag officieel een peuter is.
Twee wordt ze nu. Een leeftijd die bij haar past. Ze gedraagt zich al tijden als een tweejarige. Denk aan ik-ben-twee-en-ik-zeg-nee en de nodige woedeaanvallen als ze haar zin niet krijgt. Zij mag namelijk wel nee zeggen, ik niet. Laat staan haar vader.
Helaas voor mijn dochter hoort ze ‘t wel vaak.
Maar vrees niet, voor de rest is het best een schatje. Vind ik dan. Maar ik ben daar ook vreselijk bevooroordeeld. Ik moet vreselijk om d’r lachen als ze staat te dansen voor de tv (en iedereen dwingt te kijken) of schatert van het lachen als ze ronddobbert in het zwembad. ‘Wat heeft dat kind een plezier’, zei een buurman laatst. ‘Als zij in de tuin speelt, moeten wij om dat geschater lachen. Wat een pret.’
En dan ook nog te bedenken dat ik in de tuin een keer in de zoveel tijd ( zeg maar gerust, seconden) mijn dochter tot kalmte maan. Het helpt niets. Maar het is wel vreselijk lief dat de buren er zo ontspannen mee omgaan.
Komt misschien ook omdat ze tegen iedereen ‘HOI’ en ‘DOEI!’ zegt. Zelfs de meest sjaggo mensen kunnen daardoor nog wel eens ontdooien, kan ik je vertellen. Overigens is het voor de rest nog niet echt een spraakwaterval. Al kent ze de noodzakelijke woorden als tuin, spelen, douche, kat, hoera, chips en cola dan weer wel.
Als het maar nut heeft, dat werk.
Wel is ze heel beweeglijk. Het liefst doet ze koprollen ( met een beetje hulp, dat dan weer wel), klimt ze op stoelen en banken ( en overal waar ze op kan klimmen – ik ben dus ook vaak de sjaak), hangt ze graag aan dingen en rent ze nog harder.
Gelukkig houdt ze ook van boeken. En nog steeds van de tv. Al is die Bumba fase wel goddank voorbij. Nu zijn Dora en Minnie Mouse daarvoor in de plaats gekomen. Hoewel, ze kan ook eindeloos in de weer zijn met auto’s en speelgoedvliegtuigjes. Alles dat beweegt of kan bewegen is per definitie leuk.
Maar het liefst speelt ze met andere kinderen. Dan kan ze na de vakantie ( waarin ze twee wordt ) haar lol op, want ze kan straks meteen een paar ochtenden terecht bij de kinderopvang. Ik heb zo’n flauw vermoeden dat de spraak daar al snel vooruit gaat en ze zich realiseert dat tafels en stoelen er niet alleen maar zijn om op te klimmen.
Nee, in niets lijkt ze meer op de baby die ooit in mijn armen lag. Het is nu een écht wijffie. Benieuwd wat het derde levensjaar brengt.
Geef een reactie