Heel lang heb ik ‘t kunnen uitstellen, maar na de vakantie in Frankrijk is ‘t zover: dan gaat mijn dochter naar de kinderopvang. En dat is maar goed ook, want zij is er aan toe. Maar dan ook écht. Het lukt mij niet meer om haar te vermaken. Er moet gespeeld worden met andere kinderen …
Zorgen voor een baby
Afgelopen jaren was het trouwens heel gezellig met mijn dochter. Het scheelde trouwens ook in de kosten en eerst viel er – in verhouding dan – sowieso nog niet zo veel te doen. Als baby sliep ze veel en als ze wakker was, kreeg ze eten en drinken en werd er gespeeld. Tegen de tijd dat iedereen moe was, ging mijn dochter weer slapen.
Toen ze iets ouder was, vermaakte ze zich ook redelijk met haar speelgoed of met Bumba voor de tv. En anders was een wandeling richting supermarkt, stad of speeltuin snel gemaakt. Alles was even leuk.
Maar tijden veranderen …
Maar de laatste maanden is dat veranderd. Mijn dochter wordt in rap tempo ouder. En ik kan haar vermaken wat ik wil, het is niet meer genoeg. Ze verveelt zich. Maar dan ook echt énorm. Mijn dochter wil spelen met andere kinderen. Bewijs? Zodra ze andere kinderen ziet in de speeltuin rent ze er keihard naar toe en wil ze spelen. Heel veel spelen.
En hoewel ze mij best oké vindt, lukt het mij niet meer om haar te vermaken. Dat ik ook nog tussendoor stukken moet tikken én zwanger ben ( dus extra traag ) draagt ook al weinig bij aan de pret. En eerlijk is eerlijk, het put mij ook uit.
Peuterschool
‘Kan ze al naar de peuterschool?’ opperde een vriendin laatst. Ja, dat kan. Maar pas als ze tweeënhalf is. En dat duurt nog een half jaar. Daarbij wordt de baby ook nog eens geboren begin februari. En laat dat nou net de periode zijn dat zij naar de peuterschool kan.
Een – ehm – ongelukkige timing. Dat weet ik nu al. En soms duurt een half jaar gewoon veel te lang … Zoals nu.
Voor iedereen beter
Voor iedereen is het beter dat mijn dochter nu al een paar ochtenden naar de kinderopvang gaat. Mijn dochter blij, ik blij en de veranderingen komen straks in februari niet allemaal meer tegelijk. Bovendien leert mijn dochter ook wat het is om deel uit te maken van een groep, lekker te spelen met andere kinderen en wordt haar door medewerkers weer andere dingen geleerd. Er is eindelijk weer uitdaging.
Rondleiding
En dus regelden we een rondleiding op de kinderopvang bij ons in de buurt. Vanmiddag konden we er al terecht. En ja, we namen ook Liv mee. Zij vond ‘t meteen geweldig daar. ‘Wow’, riep ze tegen de medewerkers. Alles was even interessant. De kinderen, het speelgoed, de tuin … ‘Ik geloof dat ze het hier wel leuk vindt’, zei de medewerkster lachend. Dat vond ze zeker. Het viel mij mee dat ze überhaupt nog terug naar huis wilde.
Aanstaande maandag gaan we ‘t contract regelen en de indeling bespreken met de mensen van de kinderopvang op ‘t hoofdkantoor. En als het goed is, kan ze na de vakantie in Frankrijk, meteen terecht.
Kleine meisjes worden groot. En dat is maar goed ook.
Afbeelding: Dreamstime
Geef een reactie