De laatste weken van 2014 waren op z’n minst enerverend voor mij, vriendlief en mijn dochter. Niet alleen waren we ziek, ook moest ik nog eens afwachten of ik geen kinkhoest had afgelopen. Maar goed nieuws: dat heb ik niet. Ik kan – letterlijk als figuurlijk – weer opgelucht ademhalen.
Stress!
Want eerlijk is eerlijk, na die neuskweek bij de huisarts op de maandag voor de kerst kreeg ik wel even benauwd. Wat nou als het inderdaad kinkhoest was? Iedere hoestbui en iedere rare kuch was nu verdacht. Wat als het erger zou worden? Zou zo’n kuur dan wel op tijd aanslaan? En hoe moest ‘t nu met kerst? Dan zouden we veel mensen zien die we misschien allemaal zouden kunnen aansteken …
Ik zag de bui al hangen.
‘Ik had het al twintig keer kunnen hebben’
Maar mijn ouders vonden ‘t kerstbezoek geen probleem ( volgens mijn vader – groot geworden in een gezin met dertien kinderen – had hij al zoveel mensen met kinkhoest meegemaakt ‘dat hij het al twintig keer had kunnen hebben’) en ook mijn schoonmoeder raakte niet bepaald in de paniek. ‘Kijk maar even’, zei ze en ze liet niet veel later een bomvolle fruitmand bezorgen ( en ja, dat fruit hebben we keurig opgegeten).
Steeds beter
En misschien lag het aan dat fruit, maar stukje bij beetje knapten we op. De akelige hoest bleef uit,’t medicijn dat ik mocht gebruiken sloeg keurig aan ( dat had-ie niet gedaan als het echt kinkhoest was geweest) en dochterlief huppelde de dag voor kerst alweer vrolijk rond.
Dat kon geen kinkhoest zijn. Als je kinkhoest hebt, voel je je namelijk écht ellendig. De longen worden zo’n beetje uit je lijf gehoest, medicijnen slaan amper aan en je moet vooral uitzieken. Héél lang uitzieken.
‘Alle uitslagen zijn negatief’
En dus durfden we die kerst wel aan. Het scheelde dat andere mensen ook wat grieperig waren ( net als half Nederland), maar niemand die zich noemenswaardig zorgen maakte. Ik ook niet meer. Sterker nog, met de dag werd ik weer steeds meer ontspannen. En toen ik na kerst – een week later – belde voor de uitslag, had de doktersassistente goed nieuws: ‘alle uitslagen zijn negatief.’
Nou, dat was een pak van mijn hart. Nu wist ik het zeker. Op de valreep van 2014 toch goed nieuws.
Opgelucht ademhalen
Maar ik ben blij dat ik het heb laten testen. Scheelt toch een hoop stress. Plus, als je niet zwanger bent, kan je gewoon wel afwachten of je het wel of niet hebt. Maar als je 34, 35 weken zwanger bent, kan ‘t niet. Dan heb je geen extra tijd. Als je het wel hebt, moet je zo snel mogelijk aan een kuur. En de rest van je gezin ook. De kans dat het gevaar oplevert voor de baby is simpelweg te groot.
Maar dat hoeft allemaal niet. Ik kan nu letterlijk en figuurlijk weer opgelucht ademhalen. En dat is fijn. Al ben ik nu wel klaar met al die virussen, griepjes en andere luchtaandoeningen. Hopelijk is 2015 wat aardiger voor mij op dat vlak. Duimen jullie voor mij mee?
Afbeelding: Keepcalm
Geef een reactie