Gistermiddag was het zover: toen mocht mijn peuter, of kan ik al kleuter zeggen, even kennis maken met ‘haar’ juffen en de andere kinderen op de basisschool. En dat ging goed. Zo goed dat mijn peuter vond ‘dat ik wel weg mocht gaan.’
Het leek gisteren dan ook alsof ik het spannender vond dan mijn dochter. ‘s Ochtends nam ze nog afscheid – na het kinderdagverblijf – op de peuterschool. Haar juf slikte even een brokje in de keel weg. Ik ook. Mijn peuter niet. ‘Daaag juf’, zei ze. Gelukkig gaf ze haar favoriete juf nog wel een knuffel. Om er daarna een ‘gaan we nu weg?’ tegen mij aan toe te voegen.
Het was duidelijk: ze was d’r wel klaar mee.
Dat heeft ze niet van mij geërfd, want ik stond daar ook met een brokje in mijn keel. Net als meerdere ouders die ook een kind hadden dat naar de basisschool ging. ‘Tot straks’, zeiden diezelfde ouders nog. Want de basisschool waar hun kinderen – en ook die van mij – naar toe gingen, had een kennismakingsmiddag georganiseerd.
Handig, want zo weten de kleuter én de ouders een beetje wat ze kunnen verwachten na de zomervakantie.
Een uurtje later stonden we in de gang van de basisschool. De directeur wees ons het lokaal. ‘Kijk, de juf staat jullie al op te wachten.’ Huppelend ging mijn dochter ernaar toe. De vreugde was compleet toen ze een ander meisje aan de arm van haar vader zag. ‘KIJK MAMA, MATHILDE!’ riep mijn dochter. Even voor de duidelijkheid: dat is één van haar vriendinnen op het kinderdagverblijf en de peuterdans. Het meisje kwam meteen mijn dochter een knuffel geven.
Kijk, dat is een goed begin van zo’n middag.
Eenmaal in de klas stortte mijn dochter zich achtereenvolgens op de puzzels, de poppenhoek, de blokken en maakte ze ook nog een tekening voor de juf. Het ging goed. Zo goed dat ze vond ‘dat ik wel weg mocht.’ En bedankt. Stiekem moest ik er ook een klein beetje om lachen. Het is alleen maar goed dat ze die basisschool nu al zo leuk vindt. Maar opeens begreep ik mijn moeder toen ze ooit vertelde dat ik de eerste keer naar de kleuterschool ging en niet eens meer achterom keek, terwijl zij een brok in haar keel weg slikte.
Al zag ik ook kinderen die ontroostbaar in de armen van hun vader of moeder lagen omdat ze die vreemde mensen, die nieuwe kinderen en het hele concept kleuterschool maar helemaal niets vonden. Dat was ook niet fijn. Ik had te doen met die kinderen én die ouders.
Dan kun je misschien maar beter dit hebben.
En heel eerlijk, dat kleine uurtje vloog voorbij. Voor ik het wist stond ik weer buiten. Met een aantal andere ouders van de peuterschool. En terwijl onze kinderen zich helemaal uitleefden op de speeltoestellen, wisselden de ouders ervaringen uit. Het was bijna jammer dat we d’r geen kopje thee bij hadden.
Just kidding.
Gelukkig was het bij al die kinderen ook goed gegaan. ‘Het voelt als een warm bad’, omschreef een moeder het. En zo hoort dat. Dan breng je toch na de zomervakantie met een goed gevoel je kind naar de basisschool. Al weet ik nu al zeker dat ik die ochtend een traantje wegpink. Soms is loslaten best moeilijk. Maar vertel dat mijn peuter maar.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie