Je hebt van die moeders die het ogenschijnlijk perfect doen. Met twee vingers in de neus, een baby op de arm en twee kleuters op de grond, hebben ze alles onder controle. Waarschijnlijk vanaf de eerste dag dat ze moeder worden. Ik kan je vertellen, ik ben niet zo’n moeder.
Met grote bewondering kijk ik altijd naar die vrouwen. Hun kinderen zien er stralend en fris uit, zijzelf ook en alles gaat vanzelf. Als je dan vraagt hoe het gaat, krijg je een stralend ‘prima! En met jou?’
Vind ik altijd een moeilijke vraag. Vooral omdat ik meestal op dat moment net zie dat mijn dochter haar speldje uit haar haar heeft gehaald, de eerste mandarijnenvlekken alweer zijn verschenen op haar shirt en dat ze net erin is geslaagd om wat chips/een koekje/ vul zelf maar in, ergens vandaan te jatten.
Zelf heb ik kringen onder mijn ogen, heb ik moeite om me te focussen op het gesprek omdat ik in mijn hoofd nog bezig ben met mijn werk/de was/ het eten/ vul zelf maar in en heb ik stiekem vooral zin om te slapen. Maar dan ook écht heel lang.
Het moederschap is dan ook tamelijk nieuwe bezigheid voor mij. Ik doe het nu zo’n vijftien maanden en het gaat met z’n ups en met z’n downs. Vooral de eerste maanden vond ik een – ehm- uitdaging. Het gedoe met de borstvoeding, flesvoeding, verschillende spenen, verschillende huiltjes, huiluurtjes, neusjesreinigers, hoeveel lagen kleding doe je zo’n kind aan … Ik vond het nogal wat.
Geef me een handboek en ik weet precies wat ik moet doen. Maar er is geen handboek voor opvoeden. Net als je denkt dat je het weet, gaat het opeens weer helemaal anders. En net als je denkt dat het allemaal wat rustiger wordt, gaan ze lopen, krijgen ze last van doorkomende kiezen en willen ze niet meer slapen.
Stiekem is opvoeden een-soort-van-trial-and-error. Werkt het ene niet, dan probeer je gewoon het andere. En zo blijf je lekker doormodderen. Gelukkig heb ik mijn vent of ouders die vaak wel een oplossing weten. Gelukkig maar, want van instellingen als het Consultatiebureau ( ook wel het consternatiebureau genoemd) moet je het niet hebben. Zij mompelen iets over Rust, Reinheid en Regelmaat en vragen of je kind al twee blokken op elkaar kan stapelen en daar kan je het mee doen.
Toch kom ik er – min of meer dan – weer uit. Ik krijg hier en daar wat advies, lees het één en ander en voor je het weet werkt iets zomaar. Stiekem ben ik niets meer of minder dan een self made mom ( die term heb ik even gejat uit dit ronduit hilarische blog), want uiteindelijk is – lekker cliché – moederschap iets wat je zelf moet doen.
Maar toch ben ik benieuwd naar het geheim van die vrouwen die het allemaal zo makkelijk lijken te doen. Hebben zij wel een geheim handboek waar ik niets van weet of is het iets dat gewoon in je genen zit? Vertel het me. Ik wil namelijk ook wel eens een shirt wassen waar geen mandarijnenvlekken inzitten.
Afbeelding via KeepCalm




Fake it till you make it! Men verdenkt mij ee vaak van zo’n moeder te zijn. Niets is minder waar hahaha
Oh dear, dat is ook een héle verantwoordelijkheid ;-))) Da’s he-le-maal niet te doen!