Mama’s zijn niet ziek.

Afgelopen dagen was ik zwak, ziek en misselijk. Vroeger was ik ‘gewoon’ in mijn bed op of de bank gekropen, maar dat deed ik nu niet. Er is namelijk nog een klein meisje waar ik voor moest zorgen. En dus moest ik gewoon door. Al bleek dat niet eens zo slecht. 

Je kunt je niet afmelden bij je kinderen …
Dat is namelijk echt zo: je kunt je ziek melden op je werk, maar je kunt je niet afmelden bij je kinderen. En ja, ik had mijn vriend kunnen inschakelen, maar die moet ook werken. Zolang ik niet doodziek in bed lig, moet ik dus gewoon door kwakkelen.

Ook als je het gevoel hebt dat je continu wilt overgeven, je gek wordt van de hoofdpijn en je drie vesten aanhebt omdat je het maar niet warm krijgt.

Maar als je kind toch gewassen, aangekleed en gevoed moet worden, dan ga je toch door. Aspirine erin, veel thee en tussen dit soort dingen door waar mogelijk op de bank zitten.

Ook nog eens mooi weer buiten
Al ging die vlieger ook niet helemaal op. Het was namelijk prachtig weer buiten. En als het een stralende vroege voorjaarsdag is, dan gaan we natuurlijk niet suf op de bank zitten. En dus trok ik mijn dochter de jas aan en liepen we naar de supermarkt. In de super zette ik een denkbeeldige knijper op mijn neus ( vooral die vleesafdeling heb ik even genegeerd) en regelde toch boodschappen.

Ging best goed. Dacht ik. Tot ik bij de kassa kwam.

Mama’s zijn niet ziek
‘Jij ziet er niet fit uit’,  zei de caissière ( mijn lievelings – ja, ik heb een lievelingscaissière ). Dat beaamde ik. Mijn vale kleur, slierterige haar en wallen hadden me ongetwijfeld meteen verraden. ‘Maar zij moet ook haar energie kwijt’, verontschuldigde ik me nog en wees naar mijn dochter. De vrouw knikte begrijpend. ‘Ik weet er alles van. Ik heb zelf ook kinderen. En mama’s zijn nooit ziek’, zei ze met een knipoog. ‘Waar’, voegde de vrouw achter mij in de rij toe. ‘Welkom in de wereld van moeders-die-nooit-ziek-zijn’, grapte ze.

En zo is dat.

Gewoon doorgaan
Mama’s zijn niet vaak ziek. Moeders gaan gewoon door. Tenzij we kotsend en wel in ons bed liggen, maar anders? Dan gaat er gewoon een aspirine in en dan zien we wel waar het schip strandt. Of niet. Want na een wandeling in de zon voelde ik me eigenlijk wel weer wat beter. Misschien had ik me na een dag op de bank wel veel lamlendiger gevoeld.

Heeft moeder zijn toch stiekem weer zo z’n voordelen. Maar dat vertel ik maar niet aan mijn kind. Anders kan ik nooit weer ziek op die bank kruipen.

Afbeelding: Daniëlle Spoelstra