Uit eten met je kinderen. Sommige ouders doen het aan de lopende band en hebben nergens last van, terwijl de ander al gruwt van de gedachte. ‘Oh nee, mijn kinderen kunnen echt niet zo lang stil zitten’, vertelde een kennis ooit. Wij gaan wel regelmatig naar een restaurant met onze dochter. Al nemen we dan wel een paar voorzorgsmaatregelen ...
Wat voor restaurant is het?
Zo kijk ik eerst naar het type restaurant. Is het een eetcafé waar veel gezinnen komen? No problem. Mocht mijn kind van anderhalf het op een krijsen zetten, dan kijkt niemand daar echt van op. Leuk is anders, maar het kan erger. Niet dat ze veel krijst, maar je zal zien dat ze dan net heeft besloten om haar jaarlijkse krijskwartier daar vrij spel te geven.
Dat valt niet zo lekker in sterrenrestaurant. Mensen betalen daar een hoop geld om in alle rust bijzondere gerechten naar binnen te schuiven. Een krijsend kind wordt daar vaak iets minder gewaardeerd. Gelukkig kan mijn vriend sterrenrestaurants ook niet waarderen. ‘Weet je wel hoe kleine porties je daar krijgt? Dan kan ik later alsnog naar de FEBO’, is zijn oordeel.
Ik dwaal af.
Kindvriendelijk
Even terug naar het onderwerp: sterrenrestaurants zijn dan ook vaak niet ingesteld op kleine kinderen. Veel eetcafé’s en soms ook restaurants zijn veel kindvriendelijker. De kinderen krijgen kleurplaten en kleurpotloden, er zijn kindermenu’s en kinderstoelen.
Driewerf hoera voor de tablet
Voor die kleurplaten is mijn dochter nog te jong. En dus doen we het anders: wij nemen de tablet mee. En als dochterlief zich verveelt, gaat de tablet aan en verschijnen er filmpjes van Bumba, Pingu of het Zandkasteel. Dochterlief kijkt lekker tv en wij kunnen rustig ons wijntje drinken. En andere gasten ook.
Speelhoek of speeltuin
Maar goed, dat houdt ze natuurlijk geen uren vol, dus dan is het fijn als er ook nog een speelhoek is. Familierestaurants als Yankee Doodle zijn wat dat betreft wel heel ideaal, maar soms is het ook handig als het restaurant een speeltuin heeft. Kunnen de wat oudere dingen zich ook naar hartenlust uitleven. De Vondeltuin in Amsterdam is daar een fijn voorbeeld van.
Zelf speelgoed meenemen
Geen speeltuin of speelhoek? Mijn moeder zorgde er vroeger altijd voor dat ik speelgoed meenam naar een restaurant. Mocht trouwens ook een boek of een kleurplaat zijn. Doe ik nu met mijn dochter ook. Blokken, boekjes en de knuffels in de tas en gaan met die banaan.
Anders slaat die verveling wel erg toe. En da’s niet gezellig, want dat zorgt voor luidruchtige kinderen die door het hele restaurant heen rennen. En dan vind ik dan weer irritant. Want of je nu in een eetcafé of in een sterrenrestaurant zit, niemand heeft echt zin aan kinderen die tien keer rond je tafel rennen.
Oefening baart kunst
Maar oefening baart kunst. Dat rennen rond de tafel mag mijn dochter thuis ook niet. Er wordt eerst gegeten en dan pas wordt er gespeeld. Bij voorkeur op een plek waar andere mensen er geen last van hebben. En wat ze thuis niet mag, mag op een andere plek ook niet. Zal nog wel eens wat strijd opleveren, maar ach – dat houdt het leven ook weer spannend.
Al is uit eten gaan met je kind bepaald geen living on the edge. Het is vooral heel gezellig. Zolang ik de tablet maar niet vergeet. Dat dan weer wel.
Hebben jullie nog goede tips?
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie