Ken je het verhaal van een gezin met kleine kinderen dat op vakantie naar een zonnige vakantiebestemming wil, maar niet te lang wil vliegen? Nou, deze gezinnen eindigen vaak op Mallorca. Met een zogenoemde buggyvlucht. En ja, wij zijn d’r één van.
Vorig jaar ook al …
Dat waren we vorig jaar trouwens al. Ergens in juni had mijn moeder toen ook al een huis gehuurd op het eiland en konden we fijn met z’n allen vanaf Rotterdam ( fijn vliegveld, want klein en overzichtelijk) vliegen.
En we waren niet alleen.
Toentertijd maakte ik mij nog druk of mijn dochter van negen maanden het niet op een brullen zou zetten in dat vliegtuig. Maar eenmaal op het vliegveld maakte ik mij daar helemaal geen zorgen meer over. De vlucht bleek zeker voor de helft te bestaan uit familie’s met opa’s, oma’s, vaders, moeders en kleine kinderen die allemaal buggy’s meesjouwden.
Buggyvlucht
Er bleek zelfs een heuse term voor dit soort vluchten te bestaan: de buggyvlucht. Een hel voor kinderhaters, maar een uitkomst voor gezinnen. Vooral omdat je je buggy tot onder aan de trap van het vliegtuig mag meenemen. Ideaal.
Maar nu?
Vorige keer ging het allemaal prima met mijn dochter in het vliegtuig. Vooral omdat ze toch nog niet kon lopen. Maar ik hield nu mijn wel hart vast. Konden we mijn dochter zover krijgen dat ze twee uur lang op de schoot van mijn vriend bleef zitten?
Gelukkig was de heenreis goed geregeld met zitplekken met extra beenruimte op de eerste rij. Al zat er wel een grote Nederlandse man naast mij. Bleek een aardige man te zijn die erg moest lachen om onze dochter, zich niet ergerde als ik er langs moest om extra drinken uit een koffer te halen ( ik ben bepakt en bezakt als ik op reis ga – ik zou eens iets kunnen missen) en voor de rest een boek las.
De ideale medepassagier.
Al deed mijn dochter het ook niet slecht. Hoewel, toen ze het op een huilen zette in dat krappe wc-hokje in het vliegtuig, vond ik het minder gezellig. De piloot die na ons ging, kon er wel om lachen. ‘Leuk hé, kinderen?’ grijnsde hij. Maar eerlijk is eerlijk, daarna gedroeg mijn dochter zich best oké.
Vooral toen ze een kleurplaat kreeg van de stewardess, intussen naar Mickey Mouse op de iPad keek en daarna in slaap viel. We hadden zowaar drie kwartier rust en voor ik het wist waren we gearriveerd op Mallorca.
‘Ze heeft het echt goed gedaan’
‘Ik vind dat ze zich voortreffelijk heeft gedragen’, zei de aardige medepassagier. En aan zijn gezicht te zien maakte hij geen grapje. ‘Ze heeft het echt goed gedaan’, voegde hij eraan toe. Ik heb ‘m hartelijk bedankt. Niet alleen omdat je andere mensen zo min mogelijk – ook al is het een buggyvlucht – tot last wilt zijn in een vliegtuig, maar ook omdat het fijn is dat er nog mensen zijn die daadwerkelijk soms een beetje begrip tonen.
De ideale terugreis
Alleen vreesde ik desondanks het ergste voor de terugreis. Daar zaten we toch iets krapper in het midden van het vliegtuig. Maar dat bleek achteraf mee te vallen. Het vliegtuig zat maar voor twee derde vol en juist mijn buurman verkaste naar een ander plekje in het vliegtuig. Resultaat? Mijn dochter had haar eigen stoel.
En nee, ze heeft geen oog dicht gedaan. Daarvoor was ze te druk bezig om vriendschap te sluiten met een meisje van dezelfde leeftijd dat in de rij achter haar zat of om kindvriendelijke snacks te eten ( iets met smeerkaas, kaasstengels en dippen).
Heel slecht ging ‘t niet.
Plaatsvervangend medelijden
Dat konden we trouwens niet zeggen van een plusminus vijfjarig meisje voor in het vliegtuig dat zich tijdens de landing had weten te wurmen en compleet uit haar dak ging. Zo erg dat de steward (omdat-ie niet mocht opstaan) per microfoon de ouders ter verantwoording riep.
Ik had plaatsvervangend medelijden met de familie.
Twee uur vliegen is lang genoeg
Gelukkig maar dat we kort erna d’r uit mochten. Daar was iedereen aan toe. Kinderen én volwassenen. Want op vakantie gaan naar een zonnige bestemming is hartstikke leuk, maar twee uur vliegen is lang genoeg. Respect voor ouders die hun kleine kinderen meenemen naar Australië, Azië of India, maar ik hou het effe bij de buggyvlucht.
En met ons heel veel gezinnen.
Afbeelding: Richard Bergman
Geef een reactie