Bevallen: baringsangst of een fluitje van een cent?

Vanochtend werd ik wakker met het artikel ‘Gynaecologe: Golf van baringsangst in Nederland’ op de site van De Telegraaf. Grofweg samengevat kwam het artikel erop neer dat zwangerschap tegenwoordig als een ziekte wordt gezien en dat veel vrouwen bang zijn voor de bevalling. En daar kon ik mij iets bij voorstellen.

‘Even ontspannen mevrouw’
Overigens werd dit artikel gepubliceerd naar aanleiding van het boek ‘Even ontspannen mevrouw’ van gynaecologe Mieke Kerkhof. Zij schreef over mooie emoties in het gynaecologenbestaan in dit anekdotische boek. Het boek van Kerkhof werd prima ontvangen. Zo kreeg ze een brief van minister Schippers waarin stond dat ze het boek ’een intrigerend inkijkje in de gynaecologische zorg’ vond.

Nou, dan ben je toch goed bezig.

‘Het lijkt erop dat de meeste informatie tegenwoordig online wordt gehaald’
Voor het artikel interviewde een journalist van De Telegraaf ook de auteur zelf. Was heel verhelderend. Zo stond er een quote in waar ik het helemaal mee eens was:

‘Vroeger kreeg je meer mee van je oma en moeder. Ik wil niet generaliseren, maar het lijkt erop dat de meeste informatie tegenwoordig online wordt gehaald. Op internet zijn er een hoop onbetrouwbare bronnen. Die fora zijn helemaal vreselijk en vergeet de verjaardagspartijtjes niet. Of de bakker die tegen een vrouw die 30 weken zwanger is zegt ’goh, ik zie niks’. Dan zit zo’n aanstaande moeder helemaal in de stress dat haar buik niet groot genoeg is. Mensen zeggen de meest vreselijke dingen en zwangere vrouwen zijn nu eenmaal heel gevoelig. Iedereen kent wel een horrorverhaal.’

Zoals een vriendin van mij nu zou zeggen: BAM!

Klopt helemaal. En dus was deze gynaecologe de helft van haar werktijd bezig om angst weg te nemen. ‘De uitleg dat ieder vrouwenlichaam kan baren, is belangrijk om een vrouw het zelfvertrouwen te geven’, zo zei ze zelf.

Bang!
En zoals dat altijd gaat, dacht ik onmiddellijk terug aan de tijd voor mijn eerste bevalling. Ik was ook bang. Ook al vertelde mijn moeder dat ze haar bevalling absoluut niet als traumatisch had ervaren. Sterker nog, het viel haar best wel mee. Ze stond een paar dagen van tevoren zelfs nog vrolijk ramen te lappen. Mijn oma zette ooit dertien kinderen zonder vreselijk grote problemen op deze wereld.

Toch was ik bang. Waarom? Achteraf omdat ik geen idee had wat ik moest verwachten. En omdat ik die vreselijke bevallingen had gezien in onder meer realityprogramma’s ( fnuikend voor het verkrijgen van een realistisch beeld over bevallingen).

Het enige dat ik kon doen was mij zo goed mogelijk voor te bereiden. Ziekenhuis, ademhalingsoefeningen, mijn vriend goed instrueren … Ik heb het allemaal gedaan.

En de bevalling zelf?
En het moment zelf? Man, ik was zo klaar met die zwangerschap dat ik blij was dat die bevalling eindelijk begon. In het ziekenhuis was ik verbazingwekkend kalm, de ademhalingsoefeningen bleken echt te werken en mijn vriend wist precies wat hij moest doen. Net als de verloskundige en de verpleegkundige.

Het allerbeste? Mijn lichaam werkte nog eens mee ook. ‘s Ochtends om 7 uur wakker worden met weeën wakker worden, om 9 uur ‘s ochtends naar het ziekenhuis en om 12 uur ‘s middags al een kind in je armen. Ik wist niet dat het ook zo makkelijk kon.

Het gaat ook wel eens goed
Dat vertelde ik later ook aan mijn oma. Zij vertelde dat ze vroeger wel eens haar bevallingen ophield tot ‘s avonds laat. Dan kwam mijn opa namelijk terug van zijn werk. ‘Dat deden meer vrouwen hoor’, vertelde ze. Bevallingen waren iets wat je erbij deed. ‘Maar daarna bleef ik wel een week in bed’, zei ze met een glimlach.

En dat is precies wat  de gynaecoloog bedoelt te zeggen met haar boek. Ja, er zijn veel horrorbevallingen ( trust me – ik heb er net weer eentje gehoord), maar veel bevallingen gaan ook goed. Alleen hoor je die verhalen een stuk minder. Want waarom er over schrijven als het toch allemaal goed is gegaan?

Meer vertrouwen
Overigens zal bevallen nooit mijn hobby worden. Maar ik kijk nu veel minder op tegen mijn tweede bevalling die ergens begin volgend jaar moet plaats vinden. Ik weet nu wat ik zelf moet doen, wat allemaal mogelijk is ( hallo, de ruggenprik is niet voor niets uitgevonden) en dat mijn lichaam echt wel z’n best gaat doen.

Hopelijk kan ik dat later ook aan mijn eigen dochter vertellen. Dat is een stuk beter dan al die fora. Daar heeft die mevrouw Kerkhof helemaal gelijk in. En trouwens, ik heb haar boek gedownload (recensie volgt!). Een extra steuntje in de rug kan per slot van rekening nooit kwaad.

Hoe ging het bij jullie? Keken jullie ook tegen je bevalling op? En hoe is het uiteindelijk gegaan?

Afbeelding: Bruna