‘Voel je je ook anders nu je voor de tweede keer zwanger bent?’

‘Voel je je ook anders nu je voor de tweede keer zwanger bent?’ vroegen verschillende mensen mij afgelopen tijd. Goede vraag. Het klopt namelijk. In vergelijking tot de eerste keer voel ik mij echt anders. Al weet ik niet of dat nu positief is …

Blij ei
Tijdens mijn eerste zwangerschap van mijn dochter was ik vooral een blij ei. Oh, wat was ik blij met de zwangerschap. En oh, wat vond ik deze aardbol mooi. De wereld was roze, lief en fluffy. En met nee zeggen had ik al moeite. Ik was de droom van iedere (telefonische) verkoper. Mijn vriend moest er soms aan te pas komen om een dikke vette nee te verkopen aan die mensen.

Anders hadden we nu nog met een bewakingssysteem of een internetabonnement gezeten waar we helemaal niets mee konden.

Heel af en toe had ik wel last van een kort lontje, maar dat duurde nooit lang. En behalve voor een mevrouw van de Rabobank ( die overigens zelf ook onaardig was ), was ik – afgezien van de nodige emotionele huilbuien – nog best aardig voor mijn omgeving.

Een heel kort lontje
En dat, lieve mensen, is veranderd. Als je mij vraagt wat er echt is veranderd is, is ‘t antwoord dat mijn lontje héél kort is. Iedere dag. Geduld is absoluut niet mijn sterkste punt, ik zeg meteen waar het op staat en ik ben momenteel dol op het woord nee. In tegenstelling tot de vorige keer voel ik me ook niet geremd om het ook uit te spreken.

Waar ik eerst nog de droom van ieder callcenter was, blijk ik nu een regelrechte nachtmerrie. Laatst hoorde ik mijzelf tegen een vriendelijke doch vasthoudende jongen zeggen ‘dat ik hem weliswaar heel sympathiek vond, maar dat ik helemaal klaar was met het bedrijf waar hij voor werkte.’ De jongen stotterde ervan. ‘Nou m-m-m-mevrouw, als u d-d-d-dat zo vindt …’

Laat ik het zo zeggen: de komende maanden hebben wij het bel-me-niet-register niet meer nodig. Achter mijn naam staan nu rode uitroeptekens, ‘bitch’ of ‘moeilijk geval.’

Toch net zo blij met de zwangerschap
Maar voordat je nu een therapeut inschakelt voor mijn vriend en dochter? Ik heb ook nog mijn lieve momenten. En gek genoeg ben ik net zo blij met mijn zwangerschap als met de vorige. Het kind is net zo gewenst. Daar ligt het ‘m niet aan. Zouden het dan toch die hormonen zijn?

Zou kunnen.

Overeenkomsten
Al zijn er ook een aantal overeenkomsten te vinden met de vorige zwangerschap. Zo eet ik weer de hele dag door ( het is gewoon niet te stoppen), krijg ik ook nu rond de 14, 15 weken weer mijn energie terug en ik ben voor de tweede keer nóg emotioneler dan ik al was ( journaalbeelden zijn dan ook een heikel puntje).

Maar hé, alles kan veranderen. Ik heb per slot van rekening nog behoorlijk wat maanden te gaan. Hopelijk word ik niet iedere maand nog directer en meer bitchy. Schakel dan die therapeut voor mijn man, dochter en de rest van de omgeving toch maar in.

Afbeelding: dreamstime