Laatst nam ik na het avondeten nog een hapje van de pasta uit de pan met mijn vork. Gewoon nog een beetje snoepen, dat werk. Mijn dochter volgde onmiddellijk mijn voorbeeld. ‘Nee, dat mag niet!’ riep ik. Mijn dochter keek opeens heel verontwaardigd. ‘Maar mama ook!’ En daar had ze helemaal gelijk in. Ik gaf inderdaad ‘t verkeerde voorbeeld.
Want hoe goed je het als ouder ook probeert te doen? ‘Action speaks louder than words’, zeggen de Angelsaksen niet voor niets. En dus kan ik honderd keer iets vertellen aan mijn kind vertellen dat iets niet mag, maar als ik mijzelf er niet aan hou, waarom zou mijn dochter dat wel doen?
En dus is het oppassen geblazen. Met alles. Die tweejarigen beginnen namelijk enorm veel door te krijgen. Zo ben ik geen fan van cola voor kinderen ( iets met veel suiker en slecht voor het gebit), maar vind ik een glas cola zelf wel heel lekker. En dus drink ik het niet meer in de buurt van mijn dochter. Want ik cola, zij ook cola. ‘COLA MAMA!’ Geef d’r eens ongelijk. En dus drink ik ‘t maar als zij er niet is. Hypocriet? Ontzettend.
Maar dat is écht niet het enige. Zo ben ik zelf een ongelofelijke chaoot. Opruimen is niet mijn sterkste kant, ordenen al helemaal niet en ik ben altijd van alles kwijt. Laten we ‘t er maar op houden dat ik graag in grote lijnen denk. En uitgerekend ik moet dochterlief leren dat ze moet leren opruimen en alles schoon en heel moet houden.
Soms lukt mij dat wonderwel en begint ze uit zichzelf op te ruimen. Totdat ze mij ziet werken op de laptop of op het bureau te midden van allerlei papieren, notitieblokken, tijdschriften, kranten, koppen thee en andere rotzooi. ‘Mama, troep!’ roept ze dan ook verheugd. Want ja, als mama troep maakt, dan kan mijn dochter ‘t ook.
Dat vindt ze trouwens ook van de telefoon en de tablet waar ik zo ongeveer – ik beken – aan vastgekleefd zit. Krant lezen, tweeten, facebooken, boeken lezen, Netflix kijken, buienradar checken, mail beantwoorden … Alles doe ik op dat ding. Dat geldt trouwens voor mijn vriend.
Drie maal raden wie het liefst haar eigen tablet zou willen hebben? Mijn peuter natuurlijk. Die krijgt ze overigens nog niet. Al mag ze die van ons wel eens gebruiken voor spelletjes. Vervolgens klimt ze op de bank, zakt genoeglijk onderuit en begint op het ding te rammen.
Net als wij doen.
En dat zijn nog maar een paar voorbeelden. Ik zou nog een hele waslijst kunnen maken van dingen die ik nog meer aan zou kunnen passen. Of mij dat gaat lukken? Ik denk het niet. ‘Ach, ouders zijn ook maar mensen’, verzuchtte een vriendin laatst. En dat is ook zo. Maar dat snoepen uit de pan? Dat doe ik niet meer. Sommige dingen moet ik blijkbaar ook eerst leren.
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie