Het was vanochtend prettig wakker worden, want toen we de gordijnen openden lag buiten een dik pak sneeuw. ‘Kijk eens Liv, sneeuw!’ riep ik nog tegen mijn dochter die daarna nog maar één ding wilde: naar buiten.
Logisch. Sneeuw maakt dat nu eenmaal los in kinderen. Dan wil je lekker door die sneeuw banjeren, met de slee ouwehoeren en sneeuwballen gooien. Daarbij was het de eerste keer dat ze zich écht bewust was van het fenomeen sneeuw. En trouwens, vorige winter is er ook amper sneeuw gevallen. Laat staan dat ze zich sneeuwpret kon herinneren.
Hoe dan ook, mijn dochter was niet de enige die enthousiast werd. Ook mijn vriend wordt – wintermens als-ie is – een beetje gek in zijn hoofd als het heeft gesneeuwd. ‘Wij gaan straks de slee pakken!’ riep-ie iets later tegen mijn dochter die meteen naar de kapstok liep om haar muts op te zetten.
Als dat geen hint was?
Een kwartier later was het zover. Vooral omdat ze eerst nog met haar vader naar de kinderkapper ging. ‘En dan halen we ook meteen een paar snowboots, want deze schoenen worden nat’, constateerde mijn vriend. Een uurtje verder kwamen ze – geknipt en wel – terug met een paar gloednieuwe snowboots.
Mijn dochter was apetrots op haar laarzen.
Het humeur werd nog beter toen mijn vriend inderdaad die slee erbij pakte, zij erop kon gaan zitten en mijn vriend met mijn dochter door de buurt rende alsof hij aan het trainen was voor een een belangrijke bokswedstrijd. De buren vonden ‘t erg vermakelijk. En even vroeg ik mij af wie de sneeuw eigenlijk leuker vond: mijn dochter of toch mijn vriend.
Niet dat het wat uitmaakt, want pret hadden ze. Ik hoefde als hoogzwangere winterhater alleen maar wat filmpjes en wat foto’s te maken. Meer werd er niet van mij verwacht. En mijn dochter? Die vond het briljant. Zij ligt nu te slapen door alle sneeuwpret en winterkou.
Waren alle zaterdagen maar zo verrassend leuk.
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie