Tegenwoordig lig ik iedere avond al om half tien in mijn bed, maar desondanks verkeer ik in een staat van permanente brakheid. En dat zonder soms maar één druppel alcohol te hebben gedronken. Je raadt het al: ik zit in die eerste drie pittige maanden na de bevalling waar je maar naar één ding verlangt: slaap.
Want dat die eerste drie maanden na de bevalling pittig zijn, weten alle ouders. Tenzij je een extreem makkelijk kind hebt natuurlijk, dat kan. Maar de meeste ouders zijn maar al te zeer bekend met het fenomeen slaapgebrek die weken, maanden en – in sommige gevallen – soms jaren aanhoudt. Trust me, ik ken die ouders.
Nou, zo idioot is het bij ons nog niet. Wij worden nu één tot twee keer ‘s nachts wakker gemaakt door een hongerige baby. Eerlijk is eerlijk, als we maar één keer wakker worden – om pak ‘m beet half drie – dan is het nog best te doen. Maar als het meerdere keren per nacht is? Berg je dan maar. Je staat geradbraakt op.
En kon ik bij mijn oudste dochter nog wel eens uitslapen, nu is dat geen optie meer. Want ook al gaat mijn jongste na de ochtendvoeding weer lekker pitten ( en vroeger pitte ik lekker mee) nu heb ik een actieve peuter die om half zeven op het bed staat te springen. Hartstikke normaal voor een peuter, maar een beetje jammer als je net bevallen bent.
Dat geldt overigens ook voor dat middagdutje. Soms krijg ik mijn oudste dochter zover dat ze ‘s middags nog even lekker gaat tukken ( vooral als ze d’r flink hebben uitgeput op de peuterschool en de kinderopvang), maar dat schiet er ook wel eens bij in. Gevolg? Ik vind mezelf terug in een speeltuin met ogen die bijna dichtvallen. Nu is dat geen punt trouwens. In de ogen van mijn peuter vallen mijn dichte ogen toch in het niet bij de glijbaan.
‘Ik weet niet of ik het wel allemaal vol hou’, zei ik laatst tegen mijn vriend die er even moe uitzag. ‘Ik weet wat je bedoelt’, zei hij met een zucht. Ik had ‘m bijna mijn wallen crème willen overhandigen, maar aangezien ik ‘m daar geen plezier mee doe, heb ik ‘m maar een biertje gegeven. En mijzelf een glas wijn. Want wijn, lieve mensen, is soms even de uitkomst in deze maanden.
Al zit zuipen er niet meer in. Vriendlief en ik zijn namelijk tegen die tijd al in slaap gevallen. Jaha, wij hebben een uitermate opwindend bestaan momenteel.
Maar we weten ook allebei dat het straks echt goedkomt. Over een paar weken worden we ‘s ochtends met een schok wakker en realiseren we ons dat de baby zich niet heeft gemeld voor de nachtvoeding. Bij mijn oudste dochter was dat ongeveer rond de tien weken. Hopelijk volgt haar zusje d’r voorbeeld. Maar zeker weten doen we ‘t natuurlijk niet. Meestal is het rond de drie maanden, maar ja – zal je zien dat onze baby het pas met een half jaar doet.
Tot die tijd lig ik braaf ‘s héél vroeg avonds in mijn bed. Hopend op een nacht doorslapen. Met een glas wijn, dat dan weer wel. Want als ik mij dan toch brak voel, dan kan dat er ook nog wel bij. Heeft ieder nadeel toch een voordeel.
Afbeelding: © Hammett79 | Dreamstime.com
Geef een reactie