In gevecht met de spruw

De laatste weken heb ik er een vijand bij. En die vijand heet spruw. Een paar weken geleden ontdekte de arts van het Consultatiebureau de gevreesde witte plekjes in de mond van mijn baby. Het gevecht met spruw begon, maar het lijkt erop dat we langzaam maar zeker aan de winnende hand zijn. 

Wat is spruw?
Even voor de mensen die geen idee hebben wat spruw is (lucky you), een korte uitleg. De term spruw wordt gebruikt voor een aandoening die veroorzaakt wordt door een schimmel: candida albicans. Veel mensen dragen ‘m bij zich en hebben nooit klachten. Pas als er een infectie optreedt krijg je er wel last van. De meest voorkomende vormen van candidiasis bij baby’s zijn spruw en luieruitslag.

Jonge baby’s zijn hier juist heel gevoelig voor. Zo kunnen ze al besmet worden door de moeder tijdens de bevalling (de schimmelt nestelt zich graag in de schaamstreek) of – om maar een voorbeeld te noemen – door de borst.

>> Meer over spruw

Vervolgens krijgen de baby’s een een hardnekkige witte uitslag die voorkomt op de tong, de binnenkant van de wangen en de mondhoeken. Maar erger nog, dit is vaak pijnlijk voor de baby en kan ervoor zorgen dat ‘t kind minder gaat drinken omdat ‘t pijn doet. En hoewel ‘t niet gevaarlijk is, is het zo besmettelijk als de pest.

Spruw is wel te behandelen
Gelukkig is spruw wel te behandelen. Zo adviseerde de arts van het Consultatiebureau even contact op te nemen met de huisarts voor een kuurtje Nystatine Labaz. Dat is een drankje die je vier keer per dag – na de voeding – door middel van een pipetje in het mondje van de baby moet brengen. Na één ( maar bij sommige baby’s wel drie) kuurtje zou het al een stuk minder moeten zijn.

Maar dan moet je het medicijn wel krijgen …
Allemaal hartstikke leuk bedacht, maar toen ik mijn huisarts belde wilde hij het niet geven. Mijn baby dronk namelijk nog goed en het zat alleen maar aan de binnenkant van de wangen. Volgens hem en de doktersassistente ging het vanzelf wel weg ‘als we maar dachten aan de hygiene.’

Dat is namelijk heel belangrijk om blootstelling aan de schimmel en herbesmetting te voorkomen. En dus kookte ik al iedere dag alles uit, zorgde ik al voor schone hydrofiele luiers en gaven we een speen in plaats van de pink.

Maar nee hoor, we moesten maar bellen ‘als het erger zou worden.’ Ik liet me afschepen. Had ik nooit moeten doen, want een paar dagen later werd het erger. De spruw zat overal in de mond, mijn dochter huilde en dronk minder. Die ochtend heb ik geëist dat ik dat drankje wel kreeg.

Toen kreeg ik ‘m wel. Eindelijk.

Hallo nystanine
En dus begonnen we eindelijk aan dat kuurtje. Het sloeg aan, maar aan het einde van die kuur waren we weer op ‘t punt beland waar we op het moment van het bezoek aan het Consultatiebureau zaten: de spruw zat nog steeds aan de binnenkant van de wangen.

Een tweede kuurtje was toch echt nodig. En dus belde ik weer de huisarts. Gelukkig was het dit keer een ander. Van haar mocht ik zeker een kuurtje, ‘maar mocht het dan nog niet over zijn dan wilde ze even kijken.’ Dat vond ik dan wel weer begrijpelijk.

En toen kwam de bosbessensap
Maar intussen was ik al een paar andere oplossingen tegen gekomen op internet. Een van die oplossingen was pure, geconcentreerde bosbessensap. Die schimmel groeit namelijk lekker op zoete melk, maar haat zuur. En wat is bosbessensap? Juist, zuur. En dus kocht ik in de reformzaak een fles pure bosbessensap en maakte ik na iedere voeding de mond schoon met een wattenstaafje en ging daarna met een wattenstaafje – gedrenkt in bosbessensap – over de plekken waar spruw zat.

Nu zijn we een paar dagen verder en is de spruw is zo goed als weg. Spruw houdt écht niet van bosbessensap. En dus houden we dit gewoon een tijdje vol. Want dat gevecht met die spruw gaan we winnen. Schimmels, watch out!