Het gevecht tegen spruw deel II – Daktarin gel helpt dus wel

Onlangs schreef ik een blog over spruw. Mijn baby had namelijk al weken last van spruw. En net toen we dachten dat de spruw verdwenen was, kwam-ie toch terug. En dus zat er niets anders op dan me weer in de wereld van de spruw te begeven. Maar daar vond ik wel een oplossing. 

Hoe begon het ook alweer?
Even resumerend: bij mijn dochter van een maand oud werd door de arts op het consultatiebureau spruw in de mond geconstateerd. Gelukkig was het niet uitgebreid naar de hele mond en zaten de witte stipjes alleen in de wangen. ‘Gewoon even je huisarts bellen voor een medicijn.’ Dat bleek te gaan om Nystatine Labaz.

Zo gezegd, zo gedaan. Maar van mijn huisarts kreeg ik dat niet. Hij was ervan overtuigd ‘dat spruw vanzelf weg ging.’ En daar liet ik mij ook nog mee afschepen. Tot een paar dagen later de spruw verergerde en het middel dus écht noodzakelijk was. Toen kreeg ik het wel van de andere huisarts. Maar als dat niet zou helpen, wilde ze mijn dochter zien op het spreekuur.

Fair deal.

Intussen was ik al bezig met het dagelijks uitkoken van speentjes, flessen en alles wat maar in contact kwam met haar mond ( het had niet veel gescheeld of ik had mijzelf uitgekookt) en gebruikte ik al een wattenstaafje met bosbessensap na de voedingen.

Het leek allemaal te helpen. Tot zover mijn eerste blog.

Maar toen kwam ‘t terug
Maar een paar dagen later zat het er weer. Waarschijnlijk waren er toch een aantal sporen van die schimmels achter gebleven. En dus zat er niets anders op dan de huisarts te bellen en een afspraak te maken. Mijn vriend vertrok diezelfde middag nog naar de huisarts. Inmiddels had ik nog meer huiswerk gedaan – was ik op mijn zestiende maar zo braaf geweest – en zei tegen mijn vriend dat-ie moest vragen om Daktarin gel.

Dat – zo las ik op internet – werkte het allerbeste tegen spruw. Een probleem? Ze gaven het niet aan baby’s onder de vier maanden vanwege verstikkingsgevaar. Het is namelijk nogal een dikke gel.

Maar het zal je niet verbazen: mijn vriend kreeg die Daktarin-gel niet. ‘Dat had ze nog in een boek opgezocht.’ Want ook deze huisarts leek maar bar weinig te weten over spruw. In plaats daarvan kregen we voor de derde keer het oude, vertrouwde medicijn Nystatine mee. Niet gezellig. Vooral niet omdat mijn dochter het smerig vond en er ook nog diarree van kreeg.  Daar werd niemand blij van.

Vooral niet toen deze kuur weer niet aansloeg.

En die Daktarin gel dan?
Toen had ik d’r genoeg van. Moesten we nog weken, zo niet maanden, aanmodderen omdat iemand in het verleden niet begrepen had dat je geen dikke gel in één keer moest spuiten in de mond van een baby? Het was toch potjandorie mijn eigen verantwoordelijkheid als ouder om te besluiten om Daktarin te geven? Je kon toch gewoon de plekjes in dfe mond aanstippen met je vinger? Ik wilde die Daktarin gel. Punt.

En ja hoor, ik kreeg het
Dat deelde ik vervolgens mee aan de doktersassistente ‘die het allemaal zou doorgeven.’ Goddank niet aan mijn eigen huisartsen – die er niet waren – maar aan een waarnemend huisarts. En van die arts kreeg ik ‘t. Jawel. Al werd ik later gebeld door de apotheek die vertelden dat we iets langer op het middel moesten wachten want het was niet op voorraad.

Ook vertelde de medewerkster dat ze wel verbaasd waren dat het recept was uitgeschreven door de huisarts. ‘We hebben nog wel contact opgenomen met de arts, want normaal krijgen baby’s dit niet.’ Maar kudos voor de arts, want volgens de medewerker had zij gezegd ‘dat de moeder wist waar ze mee bezig was en wist hoe ze het middel moest gebruiken.’

Als ik die dag een dikke knuffel aan een onbekende had kunnen geven, had die waarnemend huisarts ‘m gekregen.

Het hielp!
Een paar dagen later hadden we de Daktarin in huis. En inderdaad, het was een dikke gel. Maar ik bracht de gel – op een bijna uitgekookte vinger – aan op de plekjes in de mond en er was niets aan de hand. Mijn dochter vond ‘t nog lekker ook. Dat konden we van het andere spul niet zeggen.

En zonder overdrijven: na één dag – EEN FREAKING DAG – was de spruw weg. En ja, we gaan nog even door, maar het is pleite. Weg. Alle middeltjes als bosbessensap ten spijt – ook al werd het er niet slechter door – deze Daktarin gel werkte het allerbeste.

Al hadden we nog weken aangemodderd als ik niet zo op mijn strepen had gestaan. Dus lieve mensen, als je kind last heeft van spruw en je huisarts wil geen Daktarin gel geven? Gebruik dit blog vooral als voorbeeld. Want dat weken lopen aanmodderen is niets. Voor jou niet en voor je kind al helemaal niet. Gelukkig begrijpen sommige waarnemende huisartsen dat wel.