Vroeger was ik nogal een verzamelaar. Geen hoarder, zo bizar was het ook alweer niet, maar ik kon soms nogal moeilijk afscheid nemen van dingen. Daar heb ik steeds minder last van. Tenminste, als het gaat om het speelgoed van mijn oudste dochter.
Want geen idee hoe het met het speelgoed van jullie kinderen staat, maar mijn dochter heeft héél véél spullen. Knuffels, blokken, poppen, auto’s, treintjes, puzzels, Playmobil, boeken, tekenspullen … Noem het, ze heeft het.
Nu is dat natuurlijk prima, maar mijn dochter speelt eigenlijk maar met een paar dingen. Zo is ze dol op een aantal knuffels, een paar poppen, haar winkel ( heeft vriendlief toch nog eer van zijn werk), puzzels, boeken en alles van The Little People.
Eergisteren kwam daar een poppenhuis – die we nog hadden liggen van kerst – bij.
Dat ding hadden we – correctie, mijn vriend – namelijk nog niet in elkaar gezet, ‘want ze had al zoveel spul.’ Maar aangezien dochterlief dat poppenhuis al lang gespot had in de kast en iedere dag zeurde of-ie in elkaar werd gezet, waren we de klos.
Maar dochterlief was er dan wel weer ontzettend blij mee. Niets meer aan doen. Alleen zaten we nog wel met die bult speelgoed in de hoek van de kamer. En eerlijkheid gebiedt te zeggen: er zat ook nog veel speelgoed voor jongere kinderen – en zelfs baby’s – tussen.
Leuk speelgoed, maar mijn oudste is d’r te oud voor en de baby – en dat zal niemand verbazen – te jong.
‘Dan ruim je het toch op?’ denken nu waarschijnlijk veel mensen. Ehm ja. Alleen heeft mijn oudste dochter last van het fenomeen waar ik vroeger ook meer last van had.Ze heeft moeite om afscheid te nemen van dingen.
Dus opruimen met mijn oudste dochter in de buurt heeft geen enkel nut. Ooit probeerde ik dat wel eens, maar alles wat ik in de zak deed, haalde zij er weer uit. ‘Nee, nee, neee! Mijn lievelings!’ riep ze bij ieder speeltje dat ze in geen weken had aangeraakt.
Het was een redelijk kansloze onderneming.
Tot mijn dochter een dag op stap was met haar oma, de baby sliep en ik ‘s ochtends het rijk alleen had. Opeens stoorde die enorme bult speelgoed in de hoek van de kamer mij mateloos.
Een uur later had ik alles gesorteerd, kapot speelgoed weggegooid, speelgoed voor mijn baby in een bewaarzak gedaan en had ik een zak voor de speelgoedbank. En weet je? Er was nog steeds heel veel speelgoed over.
Maar het zag er wel een stuk beter uit. In verhouding met een uur terug dan. Laat ik niet overdrijven.
Het enige dat ik vreesde was de reactie van mijn dochter ‘s avonds als ze thuis zou komen en zou zien dat er speelgoed miste. Dat werd natuurlijk drama. Tenminste, dat dacht ik. Want ze leek het toen ze thuiskwam niet echt op te merken. Het drama bleef dan ook uit.
Tot vanochtend. Toen zag ze het wel. ‘Hmmmm,’ zei ze nog terwijl ze naar het speelgoed keek. Ik deed net alsof ik van niets wist. ‘Mama? vroeg ze vervolgens. ‘Speelgoed?’ ”Speelgoed?’ zei ik nog. ‘Ja,’ zei ze. ‘Anders.’
En dat was het. Er waren geen tranen, ik hoorde geen gegil en mijn dochter bleef kalm. Ze ging rustig spelen met het speelgoed dat er lag. Ik heb net gedaan – zo laf ben ik dan ook wel weer – alsof mijn neus bloedde.
Maar toch kan mijn dochter toch makkelijker afscheid nemen van spullen dan ik dacht. Ze moet er alleen niet bij zijn als ik het opruim. Dan komt het allemaal goed.
Ging het ook maar zo goed met het opruimen van mijn eigen kledingkast.
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie