Het was hier een beetje stil afgelopen weekend. Na een emotionele week belandde ik snipverkouden op de bank. En mijn dochters ook. Samen klonken we als een stel shag rokende truckers. Gelukkig ziet het er naar uit dat we een heel klein beetje opknappen.
Overigens was het geen verrassing dat we geveld werden door dit virus. Mijn ouders hadden ‘t ook al lekker te pakken. En aangezien peuterlief naar de kinderopvang en de peuterschool gaat, kan ze ongetwijfeld ‘t daar ook opgedaan hebben.
Doe je niets aan.
Maar hallo zeg, wat een irritante verkoudheid is dit. Bij iedere activiteit ( zelfs bij het maken van een kopje thee, ik overdrijf niet) stond het zweet op mijn voorhoofd, hoestte ik me te pletter, werd ik daar weer misselijk van en moest ik intussen ook zakdoekjes zoeken omdat mijn neus dreigde te overstromen.
En dat gold ook voor mijn peuter en mijn baby die opeens geluiden produceerden die niet echt bij kinderlijfjes horen. Laat ik het zo zeggen: als ik mijn ogen dichtdeed had ik meer ‘t beeld van shag rokende truckers voor mij.
Inmiddels is de peuter alweer een beetje opgeknapt. Het ergste hoesten is voorbij, de koorts is gezakt en ze ziet niet meer zo bleek. Ook mijn baby voelt niet meer zo warm aan. Al blijft ze nog wel hoesten als een … Je begrijpt ‘m. Gelukkig vindt ze het zelf heel grappig. Iedere keer na een hoestbui ligt ze dubbel van het lachen.
Babyhumor.
En ik? Heel langzaam gaat het weer beter. Mijn ogen zijn niet meer zo geïrriteerd ( de bril kan weer af, hoera) en ik krijg ook weer een beetje kleur. Tenminste, dat hoop ik. Die Morticia Addams look doet het niet voor mij. Maar dat terzijde. Hallo, ik heb zelf voor het eerst de laptop weer geopend. ‘Weer lekker tikken’, dacht ik vanochtend. Dat is meestal een teken dat ik me iets beter voel.
Al liggen de zakdoekjes, medicijnen en ander spul hier nog steeds op tafel. En daar zullen ze nog wel even blijven, denk ik. Tot het moment dat we niet meer klinken als shag rokende truckers.
Geef een reactie