Onlangs weigerde mijn peuter met mij mee te gaan naar het tuincentrum. Ze wilde per se haar Elsa jurk aan en Frozen kijken. Maar goed nieuws: vanochtend is het toch nog gelukt om haar mee te krijgen naar het tuincentrum. Zonder drama, dat ook. Nou ja, alleen die kerstballen die we hebben gekocht … Die dingen zijn wel écht wanstaltig.
Overigens leek het er vanochtend niet op dat mijn peuter mee wilde. ‘Ik wil thuis blijven’, zei ze nog tegen mijn vriend. ‘Maar jullie gaan kerstballen meenemen’, zei hij. ‘En dan kun je hele mooie roze slingers en roze kerstballen kopen’, vervolgde hij met een lichte twinkeling in zijn ogen. Hij houdt namelijk wel van onze discoboom.
Mijn peuter was nu wel overtuigd. Alles waar de kleur roze bij betrokken is, is bij voorbaat al een hit. Sterker nog, ze kreeg er zin in. ‘Gaan we nu?’ vroeg ze op een gegeven moment voor de zoveelste keer. Ze zag natuurlijk die roze kerstballen al voor zich. Ik geef haar geen ongelijk.
Mij maakte het trouwens ook niet uit. We hebben hier toch een scheve discoboom met knipperlichtjes en roze slingers staan. Die boom was al eerder reddeloos verloren.
Eenmaal bij het tuincentrum ging het prima. We keken bij de kerstbomen, bij de goudvissen en belanden uiteindelijk bij de kerstafdeling die al voor de helft was afgebouwd. Niet héél gezellig, maar wel goed voor de korting. Op de meeste kerstartikelen gold al een korting van vijftig procent. Da’s ook wat waard.
En ach, er waren genoeg kerstmanpoppen over.
Dat gold trouwens ook voor de foute kerstspullen. Felgekleurde knipperende lichtjes, campy kerststallen, bewegende kerstteddyberen … Mijn peuter keek haar ogen uit. Ik kan je gerust stellen: die spullen heb ik niet gekocht. Er zijn grenzen.
Maar dat was het dan ook.
Ik heb niet nee gezegd toen mijn peuter een fuchsia gekleurde rendier in het mandje legde, ik heb niet geprotesteerd toen ze een discobal uitkoos en ik vond het ook prima dat ze roze en paarse kerstengeltjes wilde. Al was ik dolblij dat ze de ballen en het vogeltje met panterprint oversloeg. Daar hebben we met z’n tweeën vooral heel hard om gelachen.
Overigens heb ik nog wel even getwijfeld of ik het mee zou nemen. Voor mijn vriend die panterprintjes haat. Iets met wraak en knipperlichtjes. Maar uiteindelijk heb ik ‘t toch laten liggen. Een vogeltje met een panterprint voelde toch als één stap te ver. De rest was al erg genoeg.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat mijn peuter ook best mooie ballen heeft uitgezocht. Dat is dan toch hoopgevend. Maar ach, uiteindelijk hebben we met veel plezier het roze rendier, de roze en de paarse kerstengeltjes en de discobal erin gehangen. Ik moet zeggen: op een hele vreemde, wanstaltige manier past ‘t elkaar.
‘Ik wil nog een keer naar Ranzijn ( zo heet dat tuincentrum)’, zei mijn peuter daarna. ‘Ik vond het leuk.’ Nou, na dat andere debacle van afgelopen week was dat toch leuk om te horen. ‘En mag ik nu mijn Elsa jurk aan?’
Ik had het kunnen weten …
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie