‘Heb je nog goede voornemens?’ vroeg een kennis op 1 januari. ‘Wat wil jij dit jaar doen?’vroeg vervolgens mijn vriend een paar uur later. Ik moest er even over nadenken, gek genoeg heb ik goede voornemens nooit paraat, maar vervolgens kon ik er wel een paar opnoemen …
Want eerlijk is eerlijk, 2015 was een druk jaar. Al was het voor ons wel een goed jaar. De baby werd aan het begin van het jaar geboren, ik moest van alles organiseren, een nieuw ritme vinden met een peuter en een baby en proberen mijn blogs en andere werkzaamheden bij te benen. Intussen hadden we wel fijne vakanties (zoals deze en deze) om bij te trekken, dus medelijden hoefde niemand met ons te hebben.
Al zal de laatste helft van de 2015 wel altijd de periode blijven dat de baby van goede vrienden overleed. Dat had nog meer invloed dan ik dacht. Want als een baby van 41 weken ‘zomaar’ kan overlijden, dan realiseer je je dat je moet genieten van iedere dag. Hoe goed je soms ook iets voorbereidt, soms gebeuren dit soort dingen. En je doet er geen moer aan.
Eerlijk gezegd heeft dat mijn concept van ‘goede voornemens’ veranderd. Natuurlijk wil ik wat meer sporten ( al lees ik tienduizend keer liever een boek) en wil ik weer beginnen met auto rijden en een autootje kopen, maar het zijn eigenlijk allemaal maar kleine dingen. Wel handig, soms ook leuk, maar niet altijd per se noodzakelijk.
Misschien vind ik ‘t daarom wel leuker om dingen te ondernemen. ‘Herinneringen maken’, noemt mijn moeder dat. En dat klopt ook wel redelijk. Dat lukt namelijk prima tijdens een weekje in een Landal park ( wie had dat ooit gedacht), een K3 optreden (mijn peuter leert nu al alle liedjes uit d’r hoofd), een weekendje in de Efteling tot een vakantie met de ouders op Terschelling en Mallorca.
Tussendoor ga ik met vrienden naar musea, concerten en allerlei ander gezellig leuks. ‘Dat kind heeft het ook druk’, denk je nu misschien wel. Maar dat valt best mee. Het is gespreid over ‘t hele jaar. En weet je, anders ben ik bang dat we het niet doen. Dat we gewoon een zaterdag voor de tv hangen, waar soms niets mis mee is trouwens, en dat er niets gebeurt. Daar is het leven soms net iets te kort voor.
Het gekke is dat de mensen die ik ken die echt vreselijke dingen overkomen zijn, dat juist precies doen. Ze zetten de kiezen op elkaar en gaan door. Kan ik alleen maar respect voor hebben. ‘Ik heb geen keus’, zei een van deze vrienden laatst om vervolgens naadloos over te gaan in de vraag ‘wanneer we weer dit en dat gingen doen.’
En die dingen gaan we doen. Ook in 2016. We gaan er wat van proberen te maken. Dat zijn mijn goede voornemens.
Geef een reactie