Afgelopen weekend was leuk. De wereld van K3 is best een mooie wereld. Misschien vind je ‘m niet om aan te horen, maar zachtmoedig is-ie wel. Dat kan ik van de wereld van vandaag niet zeggen. Die is bikkelhard. Onrechtvaardig ook. En wat doe ik eraan? Heel weinig.
En het komt niet omdat het vandaag een maandag is. Of omdat het een schrikkeldag is. Dat is het niet. Wat mij nu hoog zit, gebeurt iedere dag. En nacht. Dat ook. Want ook als wij slapen, gaat het in andere gebieden én in de andere hoofden van mensen gewoon door.
Vanochtend kreeg ik een berichtje van een vriendin dat het bij hen niet zo goed ging. Haar negenjarige nichtje was na een val van een paard afgelopen weekend overleden. Ik was er even helemaal vanaf. Vooral omdat ik nog de dag ervoor op een online nieuwspagina had gelezen over het ongeluk. Tijdens het lezen had ik al kippenvel. Laat staan dat ik toen wist dat ze het nichtje was van …
En haar overlijden is niet erger omdat het meissie familie is van mijn vriendin. Integendeel. Het is een verschrikkelijk ongeluk, een drama. Ouders die hun meissie kwijt zijn … Ik kon alleen al huilen als ik eraan dacht.
En toen hoorde ik dat vluchtelingen bij de Macedonische grens bestookt werden. In ieder geval met gas. Ik zag kinderen die half stikten en weg renden van diezelfde grens. Ik kon wel weer janken. ‘Is dit nu echt de wereld waarin we leven?’ vroeg ik mij af. Ja dus.
Nog geen kwartier later stuitte ik op Facebook op meerdere verhalen van ouders die hun kinderen verloren waren. Ik werd daar zo mogelijk nog verdrietiger van.
Bloggen op OhOhMama.nl bood ook weinig soelaas. De bezoekcijfers gingen weliswaar door het dak, zo zag ik, maar het populairste blog ging nog altijd over Maggie Doyne en haar verdronken zoontje. Deze bezoekcijfers voelden alsof ik van dit drama profiteerde, terwijl dit nooit mijn bedoeling was geweest. Ik wilde alleen maar wat wat kwijt nadat ik die aflevering van ‘Floortje naar het einde van de wereld’ had gezien …
En nu? Nu stroomt mijn mailbox binnen met mailtjes van marketingmensen die de exacte bezoekcijfers van mijn site willen weten, ‘want misschien kunnen we samenwerken …’ Het voelde niet goed.
De enige troost die ik uit dat blog haalde, was dat de donatiepagina van de bijbehorende stichting in dat blog al enorm vaak was aangeklikt. Dat was dan tenminste nog iets.
Maar vandaag, op deze schrikkeldag, vind ik de wereld niet zo aardig. Dat is-ie ook niet, weet ik. Ik weet dat-ie onrechtvaardig is, dat het soms zo enorm oneerlijk is verdeeld en dat veel mensen dat geen ruk kan schelen. Mij wel, maar ik heb soms geen idee waar ik moet beginnen.
Het enige dat ik kan is om een poging te doen om mijn stem te laten horen ( al gaat-ie 99 van de 100 keer in het overige geschreeuw verloren), soms iets te doneren en mijn dochters zo goed mogelijk op te voeden. Zodat zij straks als volwassen vrouwen zelfstandig, maar humaan en empathisch in het leven staan.
Maar dan nog doe ik wel verrekt weinig.
Maar ik heb mijn dochters nog. Zij spelen nu – as we speak – om mij heen. Zij zorgen ervoor dat ik deze maandag niet de allerverschrikkelijkste dag vindt. Zij zorgen ervoor dat ik wel vertrouwen moet hebben in de mensheid. En in het leven. Desnoods wordt er meegezongen met K3. Dat is blijkbaar soms het enige dat je kunt doen op zo’n maandag.
Geef een reactie