Mijn en ik peuter waren nog maar net thuis vandaag of er stond al iemand voor de deur. ‘Niet schrikken’, zei ze lachend. ‘Ik ben van de Ouderraad en ik kom de papieren van de lagere school van Liv brengen.’ Toen ik ze later doorlas, drong het opeens tot mij door: mijn peuter is straks een grote kleuter. Het cliché is waar: het gaat zó snel.
Ik weet nog goed – jaja, moeder vertelt – dat ze amper vier jaar geleden nog huilend in de kinderwagen lag. ‘Ach joh, geniet er maar van’, zei een tante van mijn vriend terwijl ze naar mijn baby keek. ‘Ze zijn zomaar groot. Echt waar.’
Op dat moment leek dat nog héél ver weg, maar ze had wel gelijk. Die kinderen groeien hárd. Gelukkig wel. Ik ben vooral blij dat ze gezond en wel lekker opgroeit en naar die basisschool gaat. Vooral omdat ze er zelf aan toe is. Hoe leuk ook, het kinderdagblijf en de peuterschool zijn geen uitdagingen meer.
Maar het is voor mij even wennen. Vooral praktisch gezien. Zo moeten er formulieren worden ingevuld, stroken over luizencapes ingeleverd, gymschoentjes aangeschaft ( de broodtrommel hebben wel al) en krijg je veel informatie over hoe een schooldag gaat verlopen.
Allemaal hartstikke goed, nuttig ook. Het is alleen even anders. Gelukkig is er voor de zomervakantie nog wel een bijeenkomst in het lokaal waar mijn dochter les gaat krijgen. Kan ze meteen kennismaken met de juffen en de andere kinderen. Ook wel een geruststellend idee.
Voor mij dan. Mijn dochter vindt het alleen maar leuk en interessant. Had ik al gezegd dat ze eraan toe is?
En ach, het wordt ongetwijfeld hartstikke leuk. Een nieuwe periode met opdrachten, vriendjes, vriendinnetjes, schooluitjes en weet ik al niet meer. Het komt ongetwijfeld goed. Maar man, wat gaat die tijd snel. Mag ik nu toch heel stiekem een brokje in mijn keel wegslikken?
© sherrie smith | Dreamstime Stock Photos
Geef een reactie