Gisterochtend was het een chaotische ochtend hier. Lekkende drinkbekers, natte gymschoenen en een kleuter die al vanaf half acht met haar rugzak op de bank zat. Je raadt het misschien al: het was de allereerste schoolochtend van de kleuter. Gelukkig liep het allemaal goed af.
Want ja, mijn kleuter had al heel lang zin in die basisschool. Die peuterschool en het kinderdagverblijf, hoe leuk ook, had ze nu wel gezien. De basisschool, dat was het. En na een kennismakingsmiddag op de kleuterschool vóór de vakantie, wist ze het zeker: ze moest en zou ernaar toe.
Goede instelling.
En dus kochten we in de zomervakantie een broodtrommel van K3, een bijpassende drinkbeker, roze gymschoenen en een felpaarse Frozen rugzak. Afgelopen weekend vulde ik de alle benodigde papieren in, de rugzakken werden ingepakt ( de dreumes gaat namelijk deze week voor het eerst naar het kinderdagverblijf, maar daarover meer in een later blog) en de kleren werden klaargelegd.
Wat kon er nou misgaan op maandagochtend?
Nou, veel. Een dreumes die niet meewerkte (ik zal jullie de gore details besparen), een drinkbeker die al meteen lekte in de rugtas, natte gymschoenen en een kleuter die vervolgens weigerde te eten en te drinken. Er zat niets anders op dan de dreumes weer onder de douche te zetten, mijzelf opnieuw te verkleden, dan maar ontbijtkoek te geven aan de kleuter, de natte gymschoenen zo goed als mogelijk te drogen (de rugzak bleek zowaar waterdicht – meevallertje), een andere drinkbeker op te zoeken (deze bleek namelijk wel goed) en de rugzak opnieuw in te pakken.
Intussen vertrok mijn vriend met een ‘komt allemaal goed’ naar zijn werk.
Ik hees de intussen schone, aangeklede dreumes in de buggy en trok mijn kleuter een jas aan. Nou ja, ik deed een poging tot. Want het is best moeilijk om een jas aan te trekken als iemand weigert haar rugzak af te doen. Maar warempel, na vijf minuten slaagde ik.
Met het zweet op mijn voorhoofd deed ik de voordeur op slot. Tien seconden later bedacht ik mij dat ik was vergeten om te ontbijten.
Dan maar niet.
Op een holletje – we waren aan de late kant – gingen we richting de lagere school. Correctie, het zijn eigenlijk twee – een openbare en een christelijke – scholen naast elkaar. En het leek wel alsof uit alle hoeken en gaten kinderen met hun ouders opdoken voor de eerste schooldag. Lopend, fietsend, met de auto … Het was een heksenketel. ‘Het is hier wel een beetje druk mama’, constateerde mijn kleuter die toch wel een beetje onder de indruk was.
Ik ook.
Een voordeel? We konden meteen doorlopen naar het lokaal van mijn dreumes. Al snel vonden we haar kapstokje in de gang en haar tafeltje in het lokaal. En hoewel ze nog daarna nog wel een beetje schichtig en verlegen om zich heen keek, ging het na een praatje met de juf opeens beter. Mijn dochter ging meteen kleien. Ze had er eigenlijk wel zin in. Ik opeens wat minder. Daar zat opeens mijn grote dochter heel stoer te zijn in een kleuterklas. En vanaf nu zou ze alleen maar heel snel groter worden. Ik kon nog net een brok in mijn keel wegslikken.
Om te voorkomen dat ik mijn kleuter daarmee overstuur zou maken – en ervoor te zorgen dat mijn dreumes niet ging kleien (zij was ook al op een stoel geklommen) – gaf ik haar een dikke knuffel en kus. ‘Veel plezier’, zei ik nog. ‘Vanmiddag kom ik je weer ophalen.’ Mijn kleuter knikte. ‘Is goed hoor.’ En nadat we nog even zwaaiden, ging ik weg.
De brok in mijn keel kwam terug.
Samen met de dreumes liep ik vijf minuten later buiten – langs haar lokaal – terug naar huis. En daar stond ze, voor het raam van de kleuterschool. Mijn kleuter zwaaide ons uit. Ik moest er een traantje van wegpinken en zwaaide terug. Het zou inderdaad vast allemaal goed komen.
Dat kwam het. ‘s Middags was ze dolenthousiast. Al was ze thuis vooral moe. Na vier bekers drinken lag ze op de bank. Er kwam niet veel meer uit. Ze was opeens doodop. Ik kon haar geen ongelijk geven. Al voelde ik mij héél schuldig toen ze nog wel vertelde dat we vergeten waren na die chaos om het fruit die ochtend opnieuw in de tas te doen.
Ik kon mijzelf – spreekwoordelijk dan – wel voor de kop slaan. Dat gingen we anders doen.
En dus hebben we vanochtend samen de tas ingepakt. Met brood, een banaan, een appel en een extra pakje drinken. Het ging opeens heel relaxt. Zo relaxt dat we vanochtend veel te vroeg klaar waren met alle voorbereidingen. Tot ongenoegen van mijn kleuter. ‘Mama, gaan we NU naar de basisschool?’ Ze was serieus blij toen we twintig minuten later eindelijk op die fiets stapten.
Nu verliep het als een zonnetje. ‘Hi Livvy’, werd ze op school begroet door een vriendinnetje, mijn kleuter vertelde de juf ‘dat ze er weer was’ en ging daarna meteen tekenen. Ik gaf haar weer een kus en een knuffel. ‘Tot vanmiddag’ zei ik nog. ‘Maar ik ga jou wel uitzwaaien hoor’, zei de lieverd.
En inderdaad. Vijf minuten later stond ze weer voor het raam. Ik heb terug gezwaaid. Maar nu niet meer met een brok in mijn keel of een traantje in mijn ooghoek. Het komt wel goed met die kleuter van mij. Met of zonder fruit.
Afbeelding: © sherrie smith | Dreamstime Stock Photos
Slik. Kleine meisjes worden groot. Ik krijg al een brok in mijn keel van jouw verhaal. Want mijn grote kleine meid gaat over een paar weken ook voor het eerst naar school. Ze is er aan toe (lees: buien) en ik dus ook. Maar af en toe denk ik ook: stop de tijd!
Maarreh, wel fijn dat je straks twee ochtenden voor jezelf hebt!
Het gaat zo snel! Dus jouw Liv mag over een paar weken! Spannend. Komt vast allemaal goed.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik die twee ochtenden voor mijzelf héél fijn vind. Eindelijk tijd voor stukken tikken en alle andere dingen waar ik anders niet aan toe kom.
En dat is stiekem best lekker 😉