Binnenkort moet een vriendin van mij bevallen. En dat is altijd spannend. Want bevallen van een baby is niet bepaald te vergelijken met een ritje naar de supermarkt. Om maar wat te noemen. Al hoeft het dan ook weer niet altijd een drama te zijn. Soms trouwens wel.
Ik ben één van die vrouwen bij wie de bevalling uitermate meeviel. Best gek, want tijdens mijn eerste en enige zwangerschapscursus was ik zo’n beetje de enige die d’r hand opstak toen er werd gevraagd wie er nu opzag tegen die bevalling.
Nou, ik dus.
Ik zag mezelf daar al 24 uur liggen met amper ontsluiting, weeën die niet kwamen en allerlei andere ongezellige complicaties. Nu moet ik er wel even bij vermelden dat ik op medisch gebied een geoefende doemdenker ben. Zelfs de mevrouw van de zwangerschapscursus kon mij niet echt gerust stellen. Een aantal andere cursisten keken mij meewarig aan.
Ben benieuwd wat ze nu zouden zeggen, want een paar van die cursisten hadden dus een bevalling from hell. Maar dat terzijde.
En alsof de duvel ermee speelde, ik dus niet. Bij mijn oudste dochter duurde het zo’n vijf uur. Kwart voor zeven ‘s ochtends wakker, twee uur daarna in het ziekenhuis en om tien voor twaalf werd mijn dochter geboren. No kidding, om half drie ‘s middags zat ik – maar een hechting later – weer aangekleed en wel op de bank.
Ik voelde me prima. Was dit het nou? Daarna kwam wel gedoe met de borstvoeding, maar dat is weer een andere blog.
Bij mijn tweede kind ging het zo mogelijk nog makkelijker. Drie uur ‘s nachts wakker, een uurtje later naar het ziekenhuis en iets voor zessen was ze d’r. Ik had niet eens hechtingen. Nou ja, dat kwam ook omdat ik mij dit keer had voorgenomen om eens tijdens die persweeën had voorgenomen om goed naar de verloskundige te luisteren. Verbazingwekkend lukte dat. Maar misschien kwam dat ook omdat mijn vriend in mijn hand kneep en ‘STOPPEN!’ riep.
Een nadeel? Tijdens die bevalling zat ik een weeënstorm en na de bevalling had ik wel last van naweeën. Verder ging het prima. Net als bij de vorige bevalling paste ik zelfs meteen weer in mijn eigen kleding.
‘Ik haat je’, zeiden een aantal vriendinnen meer dan terecht. Zou ik ook hebben gedaan.
Want hoewel een aantal vriendinnen een net zo makkelijke bevalling hadden, hebben sommige vriendinnen – trouwens ook vrouwelijke familieleden en kennissen – verschrikkelijke bevallingen gehad. Weeën die niet kwamen, stuitbevallingen, eindeloze bevallingen waar het kind uiteindelijk met een vacuümpop werd gehaald, een baby bij wie de hartslag wegvalt, onverwachtse keizersnedes, een placenta die er niet uit wilde, bloedverlies … Zo erg dat ze zelf bijna het loodje legden of dat ze – en dat is de echte hel – een dood kind ter wereld moesten brengen.
Voor een oud-buurvrouw was de bevalling zelfs zo traumatisch dat ze besloot dat ze nooit meer wilde bevallen. Dat heeft ze trouwens ook niet meer gedaan. Ze heeft het bij één kind gehouden. Ook leuk.
Het is dan ook altijd afwachten of je lichaam een beetje wil meewerken met de bevalling. Want je kunt jezelf nog zo goed voorbereiden en allerlei plannen in je hoofd hebben – overigens is daar niets mis mee – maar het kan zijn dat je lijf tijdens die bevalling totaal anders reageert.
Dat vond ik nou juist altijd zo eng aan die bevalling. Ik kon het van tevoren niet écht inschatten.
Nu wel. Het is zelfs zo goed gegaan dat ik wel eens roep ‘dat ik liever nog een keer beval dan dat ik in een achtbaan moet.’ Dat laatste vind ik pas écht verschrikkelijk. Al verkiezen veel vrouwen vast die achtbaan. Snap ik ook.
Hopelijk valt het voor die vriendin een beetje mee en zet na een hopelijk oké bevalling een lekker gillend kind op deze wereld. Dat gun je toch iedere bevallende vrouw.
Nu ben ik benieuwd: hoe verliep jullie bevalling? ging ‘t goed of doe je het écht nóóit meer?
Geef een reactie