Vanochtend stond ik met het zweet op mijn voorhoofd op het schoolplein. De kleuter had niet goed geslapen en de peuter gedroeg zich nogal rebels. En ik dacht maar één ding: mag ik weer terug naar het vakantiehuis in Portugal?
Want oh my, die vakantie was fijn. Denk groot vakantiehuis, een groot (afgesloten) zwembad erbij, zelfs een speeltuintje voor de kinderen en een grote tuin. De dagen vlogen voorbij.
Nu moet ik ook bekennen dat ik wel aan vakantie toe was. Ik had het veel te druk, verloor bijna het overzicht en de kinderen waren aan de lopende band moe. Het was soms lichte chaos. Niet erg, maar dan is zo’n vakantie énorm welkom.
Gelukkig waren mijn ouders die dit jaar veertig jaar getrouwd zijn (toch een heus jubileum) zo lief om ons mee te nemen naar Portugal.
Een minpuntje? We vlogen vanaf Schiphol. En ik heb nu al medelijden met alle mensen die deze zomer vanaf Schiphol naar hun vakantiebestemming vliegen. Het is namelijk al buiten de vakanties overvol. Lange rijen, amper zitplekken en overvolle gates. Zo wordt vliegen geen feestje.
Dat was het vliegen met de KLM op de heenreis trouwens ook niet. De vlucht was ook overvol, er waren problemen met de bagage en de KLM crew was – op één stewardess na – ronduit onaardig. Zo moest ik met de kleuter – nadat ze naar de wc was geweest – een half uur wachten omdat de KLM crew weigerde met het karretje naar achteren te rollen. Sterker nog, daarna begonnen ze weer met nieuwe rondes en weigerden ze wéér ons er langs te laten.
Toen andere passagiers er op de achterste rijen er wat van zeiden (‘er staat daar wel een kind’) reageerden de twee stewardessen niet. De ironie? Mijn moeder had juist een lijnvlucht geboekt bij de KLM vanwege hun goede service. Toen de buggy bij aankomst ook nog zoek was, had ik het wel even gehad met die service van KLM. Die buggy bleek trouwens ergens te staan in een uithoek van het vliegveld in Lissabon. Juist.
(Overigens was de crew op de terugvlucht wél aardig. Ik mocht zelfs langs het karretje. Toen de buggy bij terugkomst ook meteen arriveerde, wisten we niet wat ons overkwam. Ik heb de KLM vergeven. Een beetje dan.)
Een voordeel aan die vlucht? De peuter heeft urenlang geslapen. Toch een klein pluspuntje.
Maar goed, na een lange autorit ná de vliegreis waarin de app op de tablet van mijn vriend ons langs de toeristische route stuurde, kwamen we aan het bij het huis aan de Zilverkust in Portugal.
Vanaf dat moment was ‘t goed. Héél goed. Het huis was prachtig, de wijn stond klaar en de kinderen renden meteen naar de speeltuin. ‘Ik vind dit mooi mam!’ riep mijn kleuter nog. Dat vond ik ook.
De rest van de dagen vlogen voorbij. Met dank aan verschillende stranden (check maar ‘ns Nazaré en het lagunestrand Foz do Arelho), het lekkere Portugese eten en de zon. En dan kon ik intussen ook nog eens slapen, lezen en zwemmen.
Man, ik wilde helemaal niet naar huis.
Maar wat een cliché: aan alles komt een einde. Ook aan deze vakantie. En dus stond ik deze maandagochtend gewoon weer op het schoolplein met twee kinderen die ik weer in ‘t gareel probeerde te krijgen. Tot ik op mijn telefoon in een mail het verzoek kreeg om het restantbedrag van de camping in Frankrijk – waar we in de zomer zitten – te voldoen.
Dat heb ik net gedaan. De volgende vakantie is in zicht. Geen Portugal, maar Frankrijk. Ook leuk. Al ben ik stiekem wel blij dat ik niet meer vanaf Schiphol met de KLM hoef te vliegen. Dat dan weer wel.
Geef een reactie