Gisteravond was ik voor de laatste keer dit schooljaar aan het wachten op het tien minuten gesprek. Zoals dat meestal gaat, loopt dat meestal uit. Maar ach, zo´n gesprekje over je kleuter is dan wel weer handig. Dus bleef ik braaf zitten.
Dat was trouwens geen straf. Na een drukke dag zat ik er wel relaxt. Een moeder van een klasgenoot – die voor mij was – wachtte ook nog. Een voordeel? Dan kun je nog wel even babbelen. En ach, het bleek dat haar kind ook heel moe was. Een héle geruststelling, want mijn kleuter is ook doodmoe. Alle energie is verbruikt. Gisteren kwam ze na een speeldate zo moe thuis dat ze alleen maar hysterisch kon huilen.
Vandaar dat ik ook wel lekker rustig zat in de gang van die school.
Een klein kwartiertje later was ik al aan de beurt. Dat wachten viel stiekem best mee. ‘Zijn er nog zaken die je graag eerst even wil bespreken?’ vroeg de aardige juf. Nou, nee. Mijn kleuter vindt ‘t heel gezellig op school, vertelt iedere dag tegenwoordig verhalen over wat ze heeft gedaan en speelt veel met haar klasgenootjes. ‘Wij hebben de idee dat ‘t wel goed gaat’, zei ik dan maar. ‘Dat is ook zo’, zei de juf. ‘Het gaat prima.’
Nou, hadden we dat meteen uit de weg geruimd. Dat werd voor de rest gezellig kletsen over de kleuter. En dat is – vind ik – het leukste gedeelte. Je hoort eens hoe dat kind van jou zich gedraagt in de klas. En dat leverde een aantal hilarische anekdotes op. Zo had ik geen idee dat mijn kleuter samen met vriendinnen héle K3-acts opvoerde in de klas, dat ze graag de jongere kinderen voorlas (‘en dan hangen die kinderen gewoon tegen d’r aan’) en dat ze alle spelletjes leuk vindt. Vooral als ze kan winnen. Dat heeft ze van d’r pa.
Maar hé, nu weet ik ook dat ze van het afgelopen jaar ‘de sinterklaasspelletjes’ het leukst vond, dat ze het liefst speelde in de poppenhoek, dat spelen met kralen haar nieuwe hobby was (oh ja?) en dat ze ‘luisteren en lang stil zitten’ het allermoeilijkst vond. Toen ik antwoordde dat haar oma dat laatste nog steeds niet kan, bleef de juf er bijna in van het lachen.
En ach ja, die CITO scores kwamen ook nog voorbij. Die waren ook prima. Al zei de juf er wel bij ‘dat ze niet echt geloofde in CITO’s voor kleuters.’ Toen vond ik d’r echt sympathiek. Ik geloof ook niet in het officieel toetsen van kleuters. Mind you, ik ben niet per se tegen opdrachtjes – mijn kleuter ging vanochtend nog uit haar plaat van blijdschap omdat ze een goede 3 kon schrijven – maar toetsen? Kom op.
Maar hé, het is beleid, dus we kunnen even niet anders. Dat begrepen de juf en ik ook wel.
De belangrijkste conclusie was dat de kleuter lekker in d’r vel zit, enthousiast is, vrienden heeft gemaakt en klaar is voor groep 2. Met een gerust hart en een fijn gevoel stapte ik het lokaal uit. Dit gesprek was dan toch het wachten waard. Benieuwd of de kleuter in de vakantie nog die K3-act laat zien.
Geef een reactie