Vandaag wordt mijn kleuter vijf. Hartstikke leuk, ook omdat ze mag trakteren op school. Drie maal raden wie die traktaties mocht maken? Juist. Ik. En het is weer een heel project geworden. Project Schatkisteiland om precies te zijn.
Voorgaande jaren maakte ik samen met mijn moeder cupcakes. Maar dit jaar ging mijn moeder vakantie en had de kleuter zin in iets anders.
In de zomervakantie zocht ik op Pinterest een aantal voorbeelden van traktaties die zelfs ik kon maken. ‘Crea Bea’ is nu eenmaal niet mijn bijnaam. Het moest dus relatief makkelijk te maken zijn. Vooral omdat mijn kleuter in de klas zit met 26 andere kinderen.
Maar hé, Pinterest is de traktatiehemel. Daar waren veel, heel veel, traktaties te vinden. Ik vond een aantal voorbeelden en liet ze aan de kleuter zien. De kleuter besliste meteen en wees naar een plaatje. ‘Ik wil schatkisteiland.’
Oh. Ze wist zelfs de naam al. Maar dat kwam blijkbaar omdat ergens op de – nota bene – peuterschool daar ook op was getrakteerd. Waaruit overigens ook maar weer blijkt dat kinderen beschikken over een olifantengeheugen.
Maar goed, Schatkisteiland dus. Het klinkt ingewikkelder dan het is. Je pakt een kartonnen bordje, gooit er een eierkoek op, steekt er een parapluutje in, giet er wat glazuur over, plakt een schatkistje (wordt verkocht door ‘t merk Red Band) en je voegt nog wat versiering toe.
Klaar.
Al paste het niet helemaal in de gezondheidscultus die momenteel heerst binnen en buiten de scholen. Pech dan, volgend jaar trakteren we wel weer op kaas met komkommer.
Anyway. Een paar dagen ervoor had ik al die ingrediënten gehaald en ermee geëxperimenteerd. Eens kijken of ik die Schatkisteiland echt in elkaar kon zetten. Dat ging redelijk. De kleuter keurde ‘m goed. ‘DEZE WIL IK!’
Oh dear. Want dat betekende dat ik er een stuk of dertig daar van moest maken. Moest lukken toch?
Maar ja, hoe vervoerde ik dat eigenlijk? Daar moest natuurlijk folie met een strik omheen. Anders vielen die traktaties natuurlijk al snel van ellende uit elkaar. Dus haalde ik ook folie en lint.
Ik hoefde op de dag ervoor alleen nog maar eierkoeken te halen. Ik heb de HEMA maar beroofd van hun voorraad.
En daarna kon ik beginnen. De kleuter had belooft te helpen, maar at natuurlijk alleen maar een eierkoek, een schatkistje, de versiersels en een beetje glazuur op. ‘Ik wilde eigenlijk alleen maar ervan eten’, zei de schat.
Nou ja, dat was maar goed ook. Want het was een haastwerkje. Dat glazuur moet er namelijk snel op. Anders wordt ‘t hard en kun je dat schatkistje en die versierselen er niet meer indrukken. Na vijf eierkoeken had ik een systeem gevonden dat redelijk werkte. Na een uur had ik ze klaar.
Maar toen moest dat folie met die lintjes er nog omheen.
Ik heb mijn verstand op nul gezet en ben gaan knippen, vrouwen en strikken. Na een dik uur was dat ook klaar. Toen was ‘t inmiddels vijf uur. ‘Goed bezig mama!’ riep de kleuter. ‘Ik vind het heel mooi.’
Top. Dan was die missie in ieder geslaagd.
Maar nee he, waar moesten die dertig pakketten in? Gelukkig had ik nog een héle grote doos van Bol.com liggen waar een speelgoedkasteel in had gezeten. Wonder boven wonder paste het daar in.
Ik ben daarna even uit gaan puffen. Hallo zeg, wat een project.
Vandaag hoop ik vooral dat de traktaties niet uit elkaar vallen. Het zou namelijk best leuk zijn wanneer je nog een Schatkisteilandje kunt herkennen. Zo niet, dan trakteert de kleuter de rest van haar schooltijd op kaas en komkommer.
Geef een reactie