Vorig jaar vierden we nog een kinderfeestje van mijn oudste dochter thuis, maar dit jaar was het kinderfeestje in Ballorig. En dat beviel heel erg goed. Dit ga ik vaker doen.
Mind you, vorig jaar was het ook gezellig. Met dank aan onder meer pannenkoeken versieren, een springkussen en maskers schilderen. Was enig. Wel heel druk, maar leuk was het wel.
kinderfeestje in Ballorig
Maar dit jaar wilde de oudste dochter wat anders. Haar vriendinnen vierden al feestjes in speelparadijs Ballorig, de kinderboerderij of op de bowlingbaan. Dat leek mijn kleuter ook gezellig. Al wilde ze vooral graag naar Ballorig. ‘Daar kunnen we zo lekker spelen mama!’
Nou, daar zat wat in.
En daarbij, dan had ik geen gedoe thuis. Ook wel eens lekker. Dat kon geregeld worden.
Grote groep
Maar natuurlijk hadden we net als vorig jaar weer een grote groep kinderen. Vooral omdat mijn dochter redelijk wat vrienden en vriendinnen heeft en uitgenodigd wordt voor veel feestjes. Leek me wel zo leuk om die kinderen mee te nemen. En heel veel ouders denken daar anders over, volledig terecht trouwens, maar ach – van mij mag het best een grote groep zijn.
Al zaten we met dertien kinderen (inclusief de grote vriend van mijn dochter, de overbuurjongen) nu wel op de max.
Hallo taxibusjes
Plus, er was nog een dingetje: hoe kregen we al die kinderen op vrijdagmiddag van school naar Ballorig? Mijn vriend kwam op het geniale idee van taxibusjes. En wat bleek? Er konden met gemak twee busjes geregeld worden. Het was nog niet eens zo duur.
Hoe leuk is dat?
We gooiden de uitnodigingen de deur uit en voor we het wisten was het afgelopen vrijdag al zo ver.
Ziek
Overigens zag ik er van tevoren wel wat tegen op. Met dank aan ‘t feit dat in de dagen daarvoor zowel de oudste als jongste dochter ziek werden en ik mij ook helemaal niet jofel voelde. Laat ik het zo zeggen: thee en paracetamol waren mijn grootste vrienden.
Dat hielp, want op vrijdag – de dag van het feest – ging het wel weer. Hoera. Toen was mijn dag – serieus – al goed.
Zingen in de bus
En dus konden we na school de kinderen opwachten. De taxibusjes stonden in ieder geval al klaar. Nadat we iedereen hadden geteld – al stonden ze heel zoet bij elkaar – stapten ze in de busjes. En mensen, dat was al de helft van de pret.
Ze glunderden, straalden en lachten. Er werd warempel gezongen. We waren stiekem veel te snel bij Ballorig.
Spelen maar!
En daarna hebben ze gespeeld, gezongen voor de jarige, cadeautjes uitgepakt, patat en poffertjes gegeten en liters limonade gedronken. Mijn lieve schoonmoeder – die ook wel wilde helpen – moest lachen. ‘Ik zou helpen, maar ik hoef niets te doen!’ Lees: we konden rustig koffie en thee drinken en een beetje bijkletsen.
De middag vloog voorbij.
Rode wangen
Om half vier werden ze opgehaald door hun ouders. Bijna alle kinderen hadden het zweet op ‘t voorhoofd en hadden rode wangen. Leggings, vesten en shirts waren soms uit, ‘want ik heb het zó warm.’ Nadat ouders hun kinderen eindelijk uit de installaties hadden gekregen en de kledingstukken weer waren aangetrokken, vertrok de één na de ander.
‘Die slapen vanavond lekker vroeg’, grijnsde een moeder.
En mijn dochter? Zij had het – net als haar zusje – warm. ‘Maar mama, ik vind dit het leukste kinderfeestje ooit’ zei ze nadien. Nou, top.
Ik vond het ook leuk. Vooral omdat we zelf eigenlijk helemaal niet zoveel hoefde te doen. De kinderen vermaakten zichzelf en vooral elkaar. Zo’n kinderfeestje in Ballorig is redelijk ideaal.
Volgend jaar weer. Al zitten we dan misschien op de bowlingbaan. Maar hé, daar wil het taxibusje vast ook wel naar toe rijden.
Afbeelding: ID 6631333 © Hpphoto| Dreamstime.com
Geef een reactie