Afgelopen zaterdag namen mijn vriend en ik de twee dochters mee naar de kapper. En dat dit geen probleem zou opleveren met de oudste dochter, wist ik. Maar ik kneep ‘m wel bij mijn jongste dochter. Haar vorige kappersbezoek was geen succes. Al ging ‘t nu onverwacht goed…
Want hoe je het ook wendt of keert, om de kapper kun je niet heen wanneer je twee dochters hebt die lang haar hebben. Tel daarbij nog even een warme zomer op waarin veel gezwommen werd in het zwembad en de zee en dan weet je dat het haar aan het eind van de zomer écht geknipt moet worden.
Lekker kletsen bij de kapper
Dat vindt mijn oudste dochter geen probleem. Zij vindt een bezoekje aan de kapper enig. Het kind gaat zitten in de stoel, kletst erop los met de kapsters en krijgt vervolgens ook nog eens een prachtige vlecht met een kleurtje of glitters in d’r haar. What’s not to like?
‘Hoeft niet!’
Daar dacht mijn jongste dochter héél anders over. Al ging het eerste bezoekje aan de kapper nog wel goed. Ze bleef gewoon zitten en accepteerde met haar ongeduldige hoofd zelfs dat d’r haar werd gevlecht.
Dat ging goed, dachten we nog.
Tot de keer daarop.
Mijn peuter weigerde alles. ‘Hoeft niet!’ gilde ze. Uiteindelijk lukte het de kapster een beetje om d’r haar te knippen. Intussen hielden mijn vriend en ik de schreeuwende peuter in een soort van houdgreep.
De keer daarop ben ik maar alleen met de oudste dochter naar de kapper gegaan. Wel zo veilig.
‘Mag ik naar de kapper?’
Maar ja, zoals ik al eerder schreef: nu kwamen we er echt niet meer onderuit. Het haar van de jongste was niet mooi meer. Les te lang en te droog. Met als gevolg dat het zo lekker ging klitten en knopen.
En dus maakten we toch maar een afspraak.
Intussen bereidde mijn vriend de jongste dochter voor op de kapper. Stap voor stap ging hij met haar er doorheen. ‘En uiteindelijk gaat de kapper je haar héél mooi maken.’ Nou, daar bleek de jongste gevoelig voor.
Zo gevoelig dat ze op de ochtend zelf ‘mag ik naar de kapper?’ riep.
Ging prima
En eenmaal bij de kapper ging het gesmeerd. Ze ging op de stoel zitten, de kapster mocht lekker knippen, ze gaf zelfs antwoord op de vragen en – hoera – d’r haar mocht ingevlochten worden. Ze straalde toen er ook nog een roze kleurtje overheen werd gespoten.
Ze straalde ervan.
Ik ook.
Dit had mijn vriend goed aangepakt. Het was verdorie gewoon een totaal ander kind dan vorige keer. Het wordt nog wel eens wat.
Zo kunnen we nog wel een keer naar de kapsalon. Hopelijk gaat het dan weer zo goed.
Geef een reactie