Deze vakantie gingen we natuurlijk weer naar de bioscoop. Nou ja, dit keer zonder de jongste dochter die ziek was. Gelukkig was de bioscoopfilm Corgi (ook bekend als ‘The Queen’s Corgi’) wel leuk. Al zat mijn oudste dochter op een zeker moment wel te snotteren …
Corgi
Maar eerst even terug naar de film. Corgi Rex is de meest geliefde hond van het Britse koningshuis (die in het echt trouwens ook van Corgi’s houden) en ondanks dat hij zich niet altijd aan de regels houdt, is hij het lievelingetje van de Koningin. Hij is zelfs de zogenoemde Tophond.
Wanneer Rex te ver gaat en door een andere, jaloerse corgi het paleis uit wordt gejaagd is de paniek groot. Iedereen denkt dat hij de kou en het harde leven buiten de paleismuren niet gaat overleven.
Hij zet alles op alles om thuis te komen, maar onderweg wordt hij aangezien voor een zwerfhond en naar een asiel gebracht. Hier gelooft niemand dat Rex een koninklijk hondje is en hij moet zich zien te redden tussen de andere honden. Tijdens zijn zoektocht om de koningin terug te vinden, wordt Rex verliefd, maakt hij vrienden en ontdekt hij zijn ware aard.
Kritiek
Het moet gezegd: de film moet effe op gang komen. En in de Verenigde Staten zal niet iedereen de grapjes over Trump waarderen. Ook vonden sommige Amerikanen verschillende opmerkingen ongepast. Maar hé, hier in Nederland kunnen we wel wat hebben.
Huilen
Maar wanneer Corgi Rex eenmaal uit het paleis is, wordt het echt leuk. Al vond mijn oudste dochter die scenes vooral zielig. Ze zat te snikken in haar stoel. ‘Ik wil niet dat hij doooooooooooo-hooood gaat!’
Yuo, ze is al net zo’n emotionele doos als ik.
‘Dat kan toch helemaal niet?’
Intussen was een vriendinnetje van mijn oudste – die ook mee was – vooral verontwaardigd:
‘Ze doen alsof hij dood is omdat ze allemaal bloed hebben gevonden. Maar daarvoor was ketchup gebruikt. Maar dat merk je toch? Ketchup is véél dikker. En je ruikt het toch? En er zitten toch allemaal van die stukjes tomaat in? Dat kan toch helemaal niet?
Scherp.
Lachen
Gelukkig kwam het daarna helemaal goed. En viel er vervolgens ook veel te lachen. Denk aan Huisdiergeheimen, maar dan in een asiel voor honden. En ja, af en toe is-ie lekker spannend. En ziet het er ook nog eens goed uit.
De tweede helft is dan ook verreweg het leukst van de film. Ook het einde is aardig gevonden.
En zo ging mijn oudste dochter toch nog een met een glimlach op haar gezicht de bios uit. En ik ook. Alleen jammer van die ketchup.
Geef een reactie