Mijn jongste dochter is een heuse poppenmoeder. Het liefst sjouwt ze de hele dag met haar babypoppen rond. De nieuwste aanwinst? Cry Baby. Maakt nog geluid ook. Al kan ik ‘t hebben.
Je begrijpt al dat ze die baby niet van mij heeft gekregen. De jongste en haar zus mogen namelijk ieder jaar op Terschelling van mijn ouders bij de plaatselijke Blokker een cadeautje kiezen.
Dat was dit jaar niet anders. Hartstikke leuk natuurlijk. Lief ook.
Cry Baby
En toen spotten mijn moeder en de jongste deze pop. Het was een heuse Cry Baby. Da’s weer een babypop die echt kan huilen en traantjes kan laten. Gelukkig maakten het panterprintpakje en de rode kuif veel goed.
Kijk maar eens:
Maar dat geluid … Dat ging mijn vriend – die tegenwoordig al helemaal allergisch is voor speelgoed dat herrie maakt – niet leuk vinden.
Alleen had mijn jongste toen die baby al vast. Ze wilde ‘m zo graag hebben. Ik kon ‘t niet over mijn hart verkrijgen om nee te zeggen. En hé, misschien zat er wel een uit-knop op.
Ik stelde mij op het ergste in.
Valt mee
Maar dat had eigenlijk niet gehoeven, want de pop maakt nauwelijks geluid. Vooral omdat mijn jongste het zielig vind ‘als de baby huilt.’ Wel sjouwt ze de hele dag rond met Cry Baby en slaapt-ie tegenwoordig ook met haar in bed.
Ze nam ‘m zelfs mee op de laatste schooldag die door de juf gebombardeerd was tot Speelgoeddag. Alleen waagde een klasgenootje te zeggen dat-ie ‘m maar lelijk vond. ‘Ik had ‘m bijna geslagen’, gaf mijn jongste later toe.
Nou ja, dat geeft ongeveer wel aan hoeveel ze van haar Cry Baby houdt.
Niet voor niets mag-ie ook mee op vakantie. Hopelijk vindt ze het dan nog steeds zielig dat-ie huilt. En anders gaat het geluid gewoon uit, want drie maal raden wie al weet waar de uit-knop zit?
Afbeelding: Internet-Toys
Geef een reactie