Deze vakantie ging ik met mijn dochters naar ‘De Kleine Heks.’ Ik wist niet helemaal wat ik ervan moest verwachten, maar het leek mij wel aardig. Nou, met ‘aardig’ dek ik nog niet eens de lading. Zowel mijn dochters als ik vonden ”t een heerlijk sprookje.
De Kleine Heks
De Kleine Heks woont samen met haar raaf Abraxas diep in het bos. Ze is pas 127 – wat nog heel jong is voor een heks – en mag nog niet naar het grote heksenfeest op de Bloksberg. Maar de Kleine Heks wil heel graag dansen met de andere heksen en rondjes vliegen op haar bezemsteel, dus ze besluit er stiekem heen te gaan.
Maar wanneer ze wordt betrapt door de heksen, mag ze alleen terugkomen als ze binnen één jaar alle spreuken van het grote magische boek uit haar hoofd leert.
De Kleine Heks oefent dagenlang op de gekste heksenspreuken, haalt heel wat streken uit en rolt van het ene avontuur in het andere met Abraxas en haar vriendjes Thomas en Fietje. Lukt het haar alle toverspreuken te onthouden en iedereen in het bos te overtuigen dat ze de écht een goede heks is?
Sprookjes
Nu moet ik er wel even bij zeggen dat sprookjes hier er heel goed ingaan. Al jaren lezen we sprookjesboeken voor en houden de dochters van die sprookjes op tv (hallo Sneeuwwitje, Rapunzel en Frozen). Zelfs de peuter eist dat we iedere avond op z’n minst één sprookje voorlezen.
En op papier en in die trailer, zag ‘De Goede Heks’ eruit als een regelrecht sprookje. Bovendien hou ik zelf heel erg van kinderfilms. Erger nog, ik gebruik mijn kinderen (‘jullie willen vast deze film ook heel graag zien?’) als excuus. En het mooie is dat die kinderen natuurlijk altijd een leuke kinderfilm in de bios willen zien.
Handig voor mij. En hoewel dit geen must-see voor mij leek te zijn (niet de categorie Finding Dory), leek deze kinderfilm mij toch best aardig. Sprookjes, hallo! Wie kan nu nee zeggen tegen sprookjes?
Peuter ook mee
Dat kwam goed uit, want de peuter ging deze keer ook mee. Het was pas haar tweede keer in de bioscoop (de eerste keer, een jaar geleden, was een regelrecht drama), maar een sprookje moest toch lukken. En ze is al drieënhalf jaar. We konden het best eens proberen.
Ik moet zeggen: ze heeft het tijdens die film prima gedaan. Ja, ze verwisselde wel eens van stoel en zat meestal op mijn schoot, maar ze heeft niet gegild, geschreeuwd of met popcorn gegooid.
En na afloop waren we haar alleen maar even vijf minuten kwijt (genoeg voor tweeduizend extra hartkloppingen, maar dat terzijde). Gelukkig bleek dat ze alleen maar in haar ééntje naar beneden was gehuppeld en daar keurig op ons stond te wachten.
Never a dull moment met de jongste. Laten we het daar maar op houden.
Heerlijke film
Maar we waren het al snel weer vergeten, want we hadden het al snel weer over de film. ‘Dit was zo’n leuke film!’ riep de oudste. ‘Ik vond echt alles leuk. En die kleine heks was écht stoer!’
En dat was ook zo. De Kleine Heks was een eigenwijze heks die natuurlijk fouten maakte, maar het het allemaal dan wel weer zelf oploste. Oké, haar raaf Abraxas stond haar terzijde, maar hier geen prins of mannelijke heks die haar kwam redden. Neuh, dat deed ze gewoon zelf.
En die andere heksen? Die waren niet eens echt eng. Dat waren meer karikaturen, dan dat ze écht eng waren. Zelfs de peuter kon ‘t aan. Ook zij leefde mee met de avonturen van ‘De Kleine Heks.’
Voor alle leeftijden
Dat was overigens te verwachten, want de film is voor alle leeftijden. Ook leuk? De film duurt – exclusief de pauze – maar 93 minuten. Dat houdt ‘t lekker behapbaar. Ook voor de jongere kinderen.
Popcorn proppen
En voor de rest hebben we tijdens de film ook lekker gesnaaid en vooral veel popcorn gepropt. Ook heel belangrijk. De oudste heeft er nu nog over. Maar dan meer in de trant van ‘mag-ik-m-straks-ook-op-DVD.’ Dat kan geregeld worden.
Al vraagt die oudste nu ook wanneer ze naar Hotel Transsylvania (de film draait hier niet in het Nederlands in de bios) mag. Dat kan binnekort, maar ik denk dat ik dan de peuter even thuislaat. Ik heb nog maar zoveel extra hartkloppingen over.
Geef een reactie