Dit weekend was het tijd voor het kinderfeestje van mijn oudste dochter die onlangs zeven werd. Dit jaar pakten we het anders aan: we hielden het thuis. Het werd ook nog eens een echt meidenfeestje. En dat landde lekker bij de vriendinnen van mijn dochter.
Teveel kinderen?
Vorig jaar waren we nog in Ballorig. Hartstikke handig, gezellig ook, maar dit jaar wilde mijn oudste dochter naar een Speelbos, een stad verderop. Dat mocht van mij en van mijn vriend. Maar dan moest ze wel het mes zetten in het aantal vriendinnen dat ze wilde uitnodigen.
Want hallo, ik ga niet zoveel meiden meenemen naar zo’n speelbos. Ik lijk wel gek.
Thuis = meer kinderen
‘Maar als we het thuis doen, kun je meer kinderen uitnodigen,’ was mijn alternatief. Mijn dochter hoefde daar niet lang over na te denken. ‘Dat is goed.’ Ze vond het eigenlijk ook best gezellig. ‘Dat andere feestje thuis was toen ook heel leuk.’
Meidenfeest
En opeens bedacht ik mij dat als er toch een sloot meisjes kwam, we er een echt meidenfeestje van konden maken. Cupcakes versieren, nagels lakken, armbandjes maken, schminken … We konden van alles doen. Op dat moment was mijn dochter definitief om. ‘DAT WIL IK!’
Zo gezegd zo gedaan.
Bij de Big Bazar haalde ik een aantal enorm leuke uitnodigingen met eenhoorns en smiley’s erop, de uitnodigingen werden bezorgd bij de vriendinnen en toen opeens de weersvooruitzichten prima waren, huurden we ook nog een springkussen.
Ik sloeg online en offline (hallo Action!) allemaal dingen in voor het maken van armbandjes en ik bestelde ook nog eens schmink (afwasbaar en gelukkig ook een variant die werd gebruikt door kinderdagverblijven). Voor de zekerheid haalde ik ook maar kleurspullen en maskers.
Ze zouden zich eens kunnen vervelen.
Nog beter? Mijn schoonmoeder – die kinderfeestjes best gezellig vindt – wilde wel meehelpen.
Stralende dag
En mensen, die zaterdagmiddag van het feestje was het een stralende dag. De zon scheen en de temperatuur was lekker. De mensen die het springkussen verhuurden brachten en installeerden ‘m en intussen zette ik en mijn vriend de tafels en de stoelen klaar.
Om één uur rolden hier veertien meiden door de deur. En dat ging prima. Ze hadden leuke cadeautjes, versierden vol enthousiasme hun eierkoeken en cupcakes en holden naar buiten voor het springkussen, terwijl andere meisjes weer Twister (een klassieker) of even speelden met de Barbiepoppen.
Daarna lakten ze met veel gegil en gekir hun nagels en maakten ze armbandjes en kettingen.
Schminken
Maar ze vroegen ook of ze geschminkt konden worden … En natuurlijk hadden mijn schoonmoeder en ik dat allemaal in huis. Een ding? ‘Ik heb het nog nooit gedaan’, zei mijn schoonmoeder lachend. Ik ook niet. Maar we hebben maar het Pippi Langkous credo ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’ aangehouden.
Gelukkig was er bij de schmink dan wel weer een goed voorbeeldboekje geleverd. Een uitkomst. Al keken mijn schoonmoeder en ik elkaar wel even lachend aan. ‘Waar zijn we aan begonnen!’ riep ik nog.
En ik moet bekennen dat het schminken van het eerste meisje – dat het niet erg vond om proefkonijn te zijn – even wennen was. Gelukkig werd ze best een aardige kat. Daar waren de andere meiden zo enthousiast over dat ze ook een kat wilden worden. Maar er waren ook vlinders, vosjes en pompoenen bij.
Al schminkten sommige kinderen ook elkaar. Ik weet nog steeds niet wat zij nou werden. Maar ach, het gaat om de idee.
Het enthousiasme was in ieder geval enorm. En na een paar keer schminken ging het steeds beter. We kregen het een beetje in onze vingers. Dat schminken was eigenlijk best gezellig.
DJ
Intussen speelde mijn vriend voor DJ en werd er buiten, op de tuinbank en op het springkussen naar hartenlust gedanst op Kinderen voor Kinderen, Pink, Taylor Swift en andere gezellige hits.
Had ik al gezegd dat het een echt meidenfeestje was?
De middag vloog voorbij. En er is geen onvertogen woord gevallen. niemand had ruzie, niemand bezeerde zich en alle meiden hadden er zin in.
Het was vier uur voor ik het wist. De eerste ouders stonden toen alweer op de stoep om de kinderen op te halen.
Een half uur later waren we druk bezig met opruimen. ‘Dit was een superleuk feestje’, verzuchtte mijn oudste dochter. ‘Ja, superleuk!’ vulde haar jongere zusje aan.
Ik heb daarna een wijntje genomen. In de zon, met een tevreden gevoel, dat ook. Dit feestje was geslaagd. En pas over een half jaar hoef ik weer iets te organiseren. Eens kijken of mijn jongste dochter dan ook een meidenfeestje wil. Ik heb nog kralen over.
Geef een reactie