Vorig jaar kon mijn oudste dochter het allemaal niet even goed zien in groep 3. Veel hoofdpijn had ze ook. En dus wilden we haar ogen laten checken. En dat kon gisteren bij de optometrist.
Slechte ogen
Overigens had ik al ingecalculeerd dat de oudste dochter last kon krijgen van haar ogen. Naast slechte longen is de familie van mijn moeder ook nog eens gezegend met slechte ogen. En ja, ik heb ze ook geërfd. Gratis en voor niets heb ik nu min zeven.
Dat is het altijd het moment dat mensen mij geschokt aankijken.
Enfin. Dan is het niet zo gek wanneer oudste dochter zegt dat ze het van veraf niet zo goed kan zien.
Naar de huisarts
In al mijn onschuld dacht ik dat we die ogen wel even konden checken bij de opticien. ‘Dat is niet mogelijk’, zei de opticien. ‘Want tot twaalf jaar moeten ze naar de oogarts. En je moet een verwijzing halen bij de huisarts. Pas na de meting kun je bij ons een bril halen.’
Huh? Huisarts? Oogarts? Voor een brilletje?
Ja dus. Dat doen ze vooral omdat ze zo beter oogziektes en andere afwijkingen bij kinderen kunnen opsporen, zo hoorde ik later. Aha.
En dus belde ik de huisarts. En nee, er lag geen formuliertje klaar. We moesten naar het spreekuur. Met dochter en ondergetekende. Niet om alvast de ogen te testen. Nee, de huisarts moest ter plekke ons verhaal aanhoren, een verwijsbrief aanmaken en dan konden we pas de polikliniek bellen.
De huisarts vond het zelf ook nogal omslachtig.
Gelukkig stelde ze ons wel gerust dat mijn dochter niet meteen naar de oogarts hoefde. ‘Nee joh, je gaat eerst naar de optometrist in de polikliniek en pas als hij of zij verontrustende dingen vindt, dan word je doorgestuurd naar de oogarts.’
Nou, prima.
Nadat ze vertelde hoe zo’n afspraak in z’n werk ging (meten, druppelen en weer meten en checken) konden we weer naar huis.
Afspraak maken
Dezelfde middag heb ik nog de polikliniek gebeld. En ondanks de waarschuwing dat er lange wachtlijsten waren, konden we over drie weken al terecht. Dat viel ook mee.
‘Zit het in de familie?’
Gistermiddag zaten we er. Mijn oudste dochter had er weinig zin in. Correctie, ze had vooral geen zin in de druppels die halverwege in haar ogen zouden worden gespoten. Daar krijg je namelijk van die grote, mooie ogen waardoor ze de bolling beter kunnen meten.
Ofzoiets.
Gelukkig bleek de optometrist een hartelijke, aardige vrouw die lekker met mijn dochter aan het praten was. Dochterlief voelde zich meteen op haar gemak/
Tot de optometrist naar mij keek.
‘Dat veraf kijken he? Zit dat in de familie? Ik zie dat jij ook een beetje met een oog trekt?’
Dat was het moment waarop ik knikte, ik vertelde dat het in mijn familie zat en dat ik zelf min zeven had.’
Dat was het moment – ik zei het toch – waarop ze oprecht geschokt keek.
Ik heb maar niet verteld dat bepaalde cilinders in mijn ogen ontbreken, dat ze niet lekker samenwerken en dat ik dus ook geen diepte zie.
Ze keek al geschokt genoeg.
Gezonde ogen
Daarna begon ze maar met het checken van de ogen van mijn oudste dochter. Ze verwachtte het ergste, maar gelukkig zijn de ogen van mijn kind er vele malen beter aan toe. De ogen waren gezond, werkten lekker samen en ze zag diepte. En hoe.
Alleen zag ze het niet zo goed van veraf. Nou, ik vond het allemaal weer hartstikke meevallen.
En dat druppelen bleek ook geen probleem. Voor we het wisten zaten de druppels in haar ogen. En echt prikken deed het ook alweer niet, zei dochter.
Pauze
Daarna moesten we even een half uurtje wachten. Die druppels moesten immers nog even inwerken. Dat bleek helemaal geen probleem in een groot ziekenhuis. We hebben lekker wat drinken en een gebakje gehaald in het restaurant en rustig gewacht. Het was prima te doen.
Mijn dochter had zelfs niet echt last van die druppels.
En de uitslag?
Na het halfuurtje mochten we weer naar de optometrist. Daar ging ze de ogen weer checken. De uitslag? Min twee aan beide ogen. Geen verrassing.
En met die uitslag kunnen we straks eindelijk naar de opticien. Om eindelijk een hippe bril uit te zoeken. Het duurde even, maar dan heb je ook wat.
Alleen moeten we volgend jaar mei wel weer naar de optometrist. Want ja, familiegeschiedenis.
Gelukkig heb ik lenzen.
Afbeelding: ID 261228 © Kmitu | Dreamstime.com
Geef een reactie