Vroeger had je nog van die ouderwetsche avonden waarop je gezellig met je vriendinnen Tupperware-bakjes kocht. Later werd het lingerie en daarna maakte het plaats voor seksspeeltjes. But no longer, want de psycheparty komt eraan. Je leest het goed, een psy-che-par-ty. Schijnt een trend te zijn die overgewaaid is uit de VS. En het is al net zo fout als het klinkt.
De Psycheparty
Een psycheparty is een vriendinnenavondje waar je onder leiding van een coach eens lekker gaat werken aan je persoonlijke problemen. Wijntje erbij, bakkie chips en dan ‘werken aan een positieve verandering in je leven.’ En dat binnen een paar uur. Ga er maar aan staan.
Tijdslijn uitvragen
In Het Parool stond afgelopen weekend een hilarisch artikel over dit wonderlijke fenomeen. Zo was de journaliste in kwestie aanwezig bij zo’n psycheparty in de Amsterdamse Jordaan ( daar zijn ze nooit te beroerd om zo’n trend uit te proberen). Vijf mooie, ambitieuze thirty-ish vrouwen durfden de stap wel aan om eens fijn in hun gevoelswereld te gaan wroeten. Een lifecoach was zo vriendelijk om hen te begeleiden. Dat leverde hilarische teksten op van deze coach. Ik citeer:
‘We gaan nu over naar het onderbewuste, dus concentreer je. Heeft iemand moeite met het woordje ‘zweven’? Niet? Mooi. We gaan nu de tijdslijn uitvragen. Luister naar je gevoel. Als ik aan je onderbewuste vraag waar het verleden is en de toekomst, zou je dan kunnen zeggen of het links of rechts is, boven of onder, voor of achter? Zie je er een lijn in?’
Dat was het moment dat ik ‘t al kwijt was. Een tijdslijn uitvragen? Mijn verleden links of onder zien? Ik zou geen flauw idee hebben. Blijkbaar niet goed, want daarna begon het échte werk. Ik citeer verder:
‘Nu gaan we zweven boven de tijdslijn. Hoor het geluid van de wind als je hoger en hoger zweeft. Zweef naar het verleden, blijf daar even hangen. Kijk dan naar de toekomst, naar het moment dat je jouw doel hebt bereikt. Hou dat beeld vast, pint het vast op je tijdslijn. En zweef daarna terug naar het heden.’
Hiermee realiseerden de mensen zich blijkbaar ‘welke stappen nodig waren om bij het eindstation te komen.’ Daarna mochten de vrouwen weer terug in de kamer komen ( alsof ze echt weg waren geweest) en hun ogen open doen. Het doel? Het visualiseren van de doelen die ze aan het begin van de avond op papier hadden gezet. U begrijpt dat de meeste vrouwen op die avond meteen naar de wijn grepen in plaats van de thee. En dat de sfeer een beetje lacherig werd, zal ook niemand verbazen.
Misschien ligt het door mijn Friese achtergrond, maar mij hadden ze kunnen opdweilen van het lachen.
‘Een zonnetje zonder schuldgevoel’
Maar eerlijk is eerlijk: een aantal vrouwen die avond raakten toch een beetje enthousiast. Overigens niet raar voor een stad met yuppen die allemaal graag vage bewoordingen in de mond nemen en ‘zoeken naar spiritualiteit.’ ( ik heb dertien jaar in Oud-Zuid gewoond, dus ik mag ‘t zeggen). Leverde mooi wel pareltjes van uitspraken op. Denk aan ‘ik merk dat ik mezelf tegenhoud. Dat voelde ik echt heel sterk. Terwijl ik een zonnetje wil zijn, een zonnetje dat straalt zonder schuldgevoel.’
Prachtig. Niets meer aan doen.
En deze uitspraak wil ik U ook niet onthouden: ‘Nu weet ik wat het me oplevert als ik dingen bespreekbaar maak tegenover collega’s en vriendinnen. Dat gevoel moet ik vasthouden; mensen om mij heen hebben het recht om te weten wat ik denk en wat ik voel.’
Het recht nog wel. Zijn vast mensen die daar anders over denken. Maar dat mag ik natuurlijk dan weer niet zeggen. ‘En de opmerkingen zijn volledig uit hun verband gerukt,’ is straks ook zo’n dooddoener die ik voor mijn kiezen krijg van een aantal lezers. Hebben ze ergens natuurlijk wel gelijk in, maar de pscyheparty en de uitspraken van de vrouwen geven wel degelijk aan hoe ontzettend veel mensen op zoek zijn naar zichzelf.
Op zoek naar jezelf
Vooral vrouwen tussen de 28 en 45 jaar zijn volgens coaches in hetzelfde artikel een dankbare doelgroep. Ik citeer maar weer even: ‘ze staan midden in het leven tijdens hun studie, ze reizen, ze hebben lol. Maar als ze gaan werken, dan dooft het innerlijke vuur, belanden ze in een sleur waarin werk ineens alle tijd opslokt en weten ze niet meer wat ze met hun leven willen.’
In plaats dat veel mensen zich realiseren dat dit hóórt bij volwassen worden, zoeken ze een coach. En niet zo’n coach waar je veel tijd en geld moet aan spenderen, voordat je je realiseert dat je eens volwassen moet worden. Neehee, dat inzicht moet komen op een psycheparty. Binnen een paar uur met veel wijn erbij, zodat je die avond – weliswaar met een dronken hoofd – de deur uitstapt met het gevoel dat je een totaal ander mens kunt worden. Een zonnetje zonder schuldgevoel, zeg maar. Om er naar eens weer even een cliché in te gooien.
Coach geen beschermde titel
Ik ben absoluut niet tegen coaches, integendeel. Er zijn veel professionele coaches ( het is geen beschermde titel, after all) die in normale bewoordingen op dinsdagmiddag om vier uur ‘s middags een goed gesprek met je willen voeren ( en ook dat weet ik uit eigen ervaring). En je waarschijnlijk ook beter helpen dat zo’n zweverd op een psycheparty. Vroeger noemden we dat psychologen, maar dat mag blijkbaar ook niet meer.
Maar een veel beter alternatief voor zo’n psycheparty, lijkt mij een vriendinnenavond met veel wijn zonder zweefcoach. Wedden dat je je binnen een paar uur ook een zonnetje voelt zonder schuldgevoel? En anders was ‘t wel verrekt slechte wijn.
>> Zie je zo’n Psycheparty wel zitten? Kijk dan even hier.
Geef een reactie