‘Wacht maar tot ze twee is, dan ga je nog wat beleven’, waarschuwde een vriendin een tijdje terug. ‘Ik ben twee en ik zeg nee’, grapte een andere vriend nog. Nou, daar hadden ze helemaal gelijk in. Mijn dochter zit er al midden in. Klein dingetje? Ze is een kleine 21 maanden. Hoe gaat ‘t als ze straks echt twee is?
Overigens heeft ze niet aan de lopende band woedeaanvallen. Het grootste deel van de tijd is het een erg gezellig, vrolijk kind ( behalve als ze moe is, maar ja – dan ben ik ook onuitstaanbaar) dat soms oostindisch doof is, maar nog wel is bij te sturen.
Tot dingen niet gaan zoals zij wil. Dan wordt het een drama. Wat zeg ik, het is op dat moment een heuse oorlog. Mijn dochter weet precies wat ze wel en wat ze niet wil. En als ik – of haar vader – het daar niet mee eens zijn, zijn de rapen gaar.
Zo hadden we daar de kwestie rond het zwembad. Mijn dochter wilde er maar al te graag erin, maar eruit? Ho maar. Spartelen, schreeuwen en gewoon terug rennen naar het zwembad? Mijn dochter kan het allemaal. Op een zeker moment wenste ik dat ik het ding nooit tevoorschijn had gehaald.
Maar ja, dat zwembad moest natuurlijk ook weer leeg. Vooral omdat het weer wat kouder werd en het water toch wel een verdachte kleur kreeg. En dus schepte ik het water eruit. Tot ongenoegen van mijn dochter die besloot zich met spijkerbroek, schoenen en nog meer dingen zich in het water te storten.
Het kind was kletsnat. Kon haar niets schelen. Ze moest en zou d’r zwembad verdedigen. Maar intussen bleef ik het ding leeg scheppen, zette mijn dochter aan de andere kant van de tuin en gooide ‘m tenslotte om.
Toen begon het drama.
‘NEEEEEEE MAMAMAMAMA NEEE!’ huilde mijn dochter hartverscheurend. Ze wierp zich op het zwembad en toen ze doorhad dat-ie echt leeg was, stortte ze ter aarde en met de vuistjes sloeg ze op de grond. Het was alsof iemand was overleden. Nou ja, dat klopte ook wel. Het zwembad was inderdaad d’r even niet meer.
Mijn dochter heeft nog een half uur daarna gehuild. Niet op het grasveld, maar binnen op het vloerkleed. Leek me net wat socialer voor de buren. Ik heb maar even wat andere dingen gedaan (hallo laptop) en d’r maar even laten liggen.
Dat schijnt namelijk handig te zijn als ze zo’n woedeaanvalletje hebben.
Maar toch, ik hou m’n hart beet voor als ze twee jaar wordt. Of zouden we nu al het ergste gehad hebben? Ik heb zo’n vermoeden van niet …
Afbeelding: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie