Een week verplicht rust.

Onlangs viel ik jullie al lastig met blogs over mijn longproblemen, buikgriep en andere zware verkoudheden. Niet handig als je zwanger bent. En wat al helemaal niet handig is? Vorige week zijn de problemen een beetje geëscaleerd. En dus moet ik een week rust houden. Lekker dan. 

‘Waarom ben je dan aan het bloggen?’ zullen misschien sommige mensen zich afvragen. Nou, ik word intussen een beetje gestoord van het bank hangen. Ik heb straks alle 108 afleveringen van Pretty Little Liars gezien, ben dankzij Blendle wel heel goed op de hoogte van de toestanden in de wereld en de hele dag slapen? Ja, dat kan ook niet als je nog moet zorgen voor een tweejarige peuter.

En dus heb ik mezelf een quotum gegeven. ‘s Ochtends mag ik maximaal anderhalf uur wat doen. Heb ik toch ‘t gevoel dat mijn hersenen iets te doen hebben gehad. En dan is het weer tijd voor rust. Als in slapen, series kijken en voorspelbare thrillers lezen.

Mijn huisarts kan trots op mij zijn. Want ja, zij sommeerde mij vorige week donderdag tot zeker een week rust. Ik was namelijk halsoverkop daar weer eens terecht gekomen omdat ik – ondanks eerdere medicijnen – helemaal gek werd van de benauwdheid. De hoest werd steeds erger, mijn holtes raakten steeds voller, ik kreeg amper zuurstof en slapen was al helemaal geen doen meer.

En met een kind in de buik is dat helemaal geen prettig gevoel.

Mijn huisarts trok na een onderzoek onmiddellijk de conclusie dat ik een kuur moest hebben. Gelukkig wel een kuur die absoluut niet schadelijk zou zijn voor het kind. En daar stond ik niet om te springen. Maar aangezien de optie ‘geen-lucht-binnen-krijgen’ ook niet aantrekkelijk was, moest ik er wel aan geloven.

Vooral omdat ze uitlegde – net als de andere huisarts van vorige keer – dat dit dus vaak voorkomt bij zwangere vrouwen. Wijt het maar aan verminderde weerstand of zwangerschapshormonen, maar je zwangere lijf kan dus zwaar overtrokken reageren op virussen.

Maar goed, met die kuur was ik er nog niet. ‘En je moet minstens een week rust nemen. Zorgen voor je kind is op dit moment genoeg’,  zei ze streng. ‘Meer kun je er niet bij hebben.’ Toen ze mij nog strenger aankeek, heb ik haar advies maar ter harte genomen. De agenda werd schoon geveegd en ik heb vooral veel nee gezegd. Geen idee of mensen ‘t wel of niet begrepen, maar eerlijk gezegd kon dat mij even gestolen worden.

Moest ook wel, want ik werd mij toch een partij moe van de kuur. Of liever gezegd, ik moest vooral al die slaap weer inhalen. Dat moet ik nog steeds. En daarom ga ik straks weer op de bank liggen. Hoe ongezellig dat ook is, het is wel beter voor mij en voor die gup in mijn buik.

Daarom is het komende tijd ook wat rustiger op OhOhMama.nl. En ja, dat is ook ongezellig. Maar ooit, ooit, ooooit komt het weer goed tussen mij en mijn longen. Waarschijnlijk als de baby eruit komt in februari. Hoop niet dat ik tot die tijd op de bank hoef te hangen.