‘Hoe gaat nu met je peuter? Accepteert ze de baby een beetje?’ vragen veel mensen de laatste tijd. Dan vertel ik dat het best oké gaat. Dat is trouwens ook de waarheid. Al hebben de eerste akkefietjes al plaats gevonden tussen mijn peuter en baby.
En die zijn niet ernstig. Absoluut niet. Maar ze zijn wel een voorbode op wat komen gaat.
Bij het eerste akkefietje was de lievelingspop van mijn peuter betrokken. Een stoffen pop met lang knalgeel sliertenhaar die inmiddels tot ‘Anna’ is omgedoopt. En die pop is niet alleen geliefd bij mijn peuter, maar ook bij mijn baby die nu alles grijpt wat ze maar grijpen kan. In dit geval – juist- Anna. Ik wijt het maar aan het lange, gele sliertenhaar dat zo lekker beetpakt.
Mijn peuter was ontstemd.
‘MAMAAAAAAA!’gilde ze alsof ze net was aangereden door een auto. ‘NIKKI HEEFT ANNA. DAT IS MIJN POP. NEE NIKKI, MAG JIJ NIET HEBBEN!’ Maar Nikki liet niet los. Als ze eenmaal beet heeft tegenwoordig, laat ze namelijk iets niet graag gaan. Tot afschuw van mijn peuter. ‘NIKKI, LAAT ANNA LOS!’
Maar Nikki liet pas los tot ik er aankwam, een rammelaar pakte en de baby dat ding gaf. Mijn peuter pakte razendsnel haar pop. ‘Stoute Nikki. Niet lief,’ riep ze tegen de baby. En ze schudde nog eens haar hoofd. Dat haar zusje het niet met opzet deed, wilde er even niet in. De rest van de middag kwam ze niet meer bij haar kleine zusje in de buurt. En haar pop ook niet.
De wijze les? Ze gaan nog veel bakkeleien over wie met welk speelgoed mag spelen.
Het andere akkefietje gebeurde een paar dagen later toen ik even in de keuken stond. ‘MAMA,’ loeide mijn oudste weer ( een sirene is er niets bij) en ze begon daarna meteen te huilen. Geschrokken rende ik naar haar toe. ‘NIKKI HEEFT AAN MIJN HAAR GETROKKUH!’ snikte ze.
Had ik al gezegd dat mijn baby momenteel graag aan dingen trekt en dingen grijpt?
Mijn peuter was hevig teleurgesteld door zoveel agressie. Mijn baby lag nietsvermoedend op haar speelkleed op de vloer. Sterker nog, ze lachte. Heel hard. ‘Niet leuk!’ snikte mijn oudste dochter. ‘Ja maar, Nikki vindt jouw haar heel mooi. Dus je moet oppassen dat ze niet je haar pakt’, probeerde ik nog uit te leggen. Maar dat had geen nut. Mijn oudste dochter bleef weer even uit de buurt van mijn baby.
En opeens realiseerde ik mij dat dit een voorbode was van wat nog komen gaat. Ik – en mijn vriend ook – ga nog heel vaak horen ‘Mama, Nikki heeft dit … gedaan!’ of – als mijn jongste ouder wordt – ‘mamaaaaaaa, Liv heeft mijn … afgepakt!’
Daar is dit nog helemaal niets bij. Ik verheug me er nu al op. Eens kijken wat ik dan antwoord als mensen vragen hoe het tussen de beide zusjes gaat.
Geef een reactie