Eigenlijk had ik jullie vandaag een blog willen voorschotelen over stress tijdens de zwangerschap of de tien types ouders die je op het schoolplein terug vindt. Dat liep even in de soep. De oorzaak? Mijn twee schatten van kinderen, de twee terroristen die katten heten en huishoudelijke apparaten die totaal niet meewerken.
Het gaat bijna altijd mis …
Overigens verloopt het hier vaak zo ( lees hier en hier maar). Elke ochtend sta ik op met een plan. Echt waar. Ik heb een to do lijst in mijn hoofd ( anders verlies ik ‘t overzicht) die ik die dag graag wil afwerken. Het eerste dingetje ( ‘op tijd opstaan’) lukt altijd prima. Met dank aan mijn kinderen die als levende wekkers dienen.
Vanaf dat moment gaat het negen van de tien keer mis. En sowieso op de dagen dat mijn peuter niet naar de kinderopvang gaat, is het vaak hommeles. Zoals – inderdaad – vandaag.
Wakker!
Het begon al lekker. Mijn baby was vanochtend om kwart over zes wakker. En hoewel ze niet brulde, was het overduidelijk dat ze zin had in een fles. Om haar oudste zus niet wakker te maken, legde ik de baby met de speen in de mond maar eventjes in ons bed. Dan kon ik naar beneden sprinten om een fles te maken. Zo gezegd zo gedaan. Alleen sliep mijn baby als een roos toen ik weer bovenkwam.
Ze was niet meer wakker te krijgen.
‘Dan ga ik ook nog maar een uurtje slapen’, dacht ik nog. Fout gedacht. Want in de tussentijd was mijn peuter al wakker geworden. ‘LIV WAKKER!’ kondigde ze zichzelf aan. Gelukkig was mijn vriend net klaar met douchen. Kon-ie meteen erop letten dat mijn dochter niet in haar eentje de badkamer verbouwde.
Dan maar ‘dingen doen’
Er zat niets anders op dan ook maar in sneltreinvaart te douchen. ‘Dan kan ik vanochtend lekker veel dingen doen’, dacht ik nog. Stofzuigen, wassen, was opvouwen, stukjes tikken, bloggen, dat werk. Al die klusjes lagen nog op mij te wachten doordat ik afgelopen week vooral bezig was met een vrijgezellenfeestje, een huwelijk en geregel voor weer andere dingen.
Chaos!
Eenmaal beneden leek het toch goed te gaan met die lijst. Maar toen wilde de droger niet open. En het duurde zeker een kwartier voordat-ie dat wel was. De was opvouwen bleek daarna ook een kleine ramp toen mijn katten besloten dat je je prima telkens op een bult was kunt storten als je je verveelt. Met de wasmachine ging het al niet beter. Nadat ik mij realiseerde dat ik de helft van de was was vergeten erin te stoppen en dus het wasprogramma stil moest zetten, duurde het zeker een kwartier voordat de veiligheidspal eraf was.
Maar toen dat toch lukte, bleek de kat de keukenvloer ondergekotst te hebben. En dus was het eerst tijd voor keukenpapier, water en Dettol. En shit, daar waren mieren. Hoe kwamen die nu binnen? En waar was dat mierenlokdoosje in hemelsnaam? Nou, die bleek dus te liggen in het poppenhuis van mijn dochter. Een olijk speelgoedclowntje zat er bovenop.
Daarna werd mijn baby weer wakker. En die wilde – je hebt ‘m al door – een schone luier en een fles. Dat was zo gepiept. Maar intussen ging mijn dochter op haar potje zitten, deed een plas, stond iets te wild op en ja hoor – de hele inhoud van het potje lag door de kamer. Nadat ik dat had opgeruimd, besloot ik dat ik heus wel een kop thee had verdiend.
Helaas. Ook al had ik mijn dochter tien keer gevraagd of ze echt niet moest poepen, bleek dat ze het weer in haar broek had gedaan. En ik haat poepbroeken. Maar dan ook echt. Vooral omdat tijdens het verschonen poep op mijn broek terecht kwam. En de kat tegelijkertijd ‘t een goed plan vond om een glas drinken om te stoten.
Het was nog niet eens 10 uur ‘s ochtends en ik was al moe. Al uren op en nergens écht aan toegekomen. Laat staan dat ik research kon doen voor artikelen, blogs en andere ongein.
Ik heb het opgegeven …
Ik heb het opgegeven voor vandaag. Aan die to do list kom ik niet toe. Er moeten dan maar korte stukjes afgemaakt worden, de baby krijgt straks weer een nieuwe fles, vanmiddag staat een verjaardag op de planning en vanavond moet mijn vriend nog werken. Tegen de tijd dat ik echt tijd heb voor mijn to do lijst, ben ik toe aan wijn op de bank.
Oh well, morgen beter. Misschien kotsen de katten dan niet, slaapt de baby dan door en hoef ik geen poepbroek meer te zien. Krijgen jullie dan die andere blogs te lezen.
Geef een reactie