Vandaag kwam in het nieuws dat de Gezondheidsraad adviseert om zwangere vrouwen tegen kinkhoest in te enten. ‘Eindelijk’, dacht ik toen ik dat hoorde in het journaal. Vorig jaar om deze tijd was ik namelijk hoogzwanger en was het onduidelijk of ik nu wel of niet kinkhoest had. Het resultaat? Ik moest getest worden … Dat had voorkomen kunnen worden met deze inenting.
Vaccin raakt uitgewerkt …
Maar voor het geval je nu denkt: ‘maar kinkhoest, dat komt toch niet meer voor? Daar worden we toch voor gevaccineerd?’ Inderdaad, baby’s vanaf zes maanden worden daar nu tegen ingeënt.
Toch worden in Nederland de afgelopen jaren steeds meer gevallen van kinkhoest geconstateerd ( In de zomer van 2014 was ‘t in Overijssel nog bal). Niet alleen omdat het vaccin na gemiddeld 12 tot 15 jaar uitgewerkt raakt, maar ook omdat – pin mij er niet op vast, ik ben geen arts of wetenschapper – het schijnt dat ‘t virus gemuteerd is. Gevolg? Het virus kan beter tegen het vaccin en biedt minder bescherming. In de medische wereld omschrijven ze ‘t niet voor niets als ‘een zorgenkindje‘.
Gevaarlijk voor de baby
Dat is dan ook de reden dat ze in landen als Groot-Brittannië en België al zwangere vrouwen preventief inenten tegen kinkhoest. Niet omdat kinkhoest schadelijk is voor de foetus. Het is vooral gevaarlijk wanneer de moeder of andere gezinsleden kinkhoest hebben op ‘t moment dat de baby geboren wordt.
Kinkhoest is namelijk lekker besmettelijk en een moeder kan haar baby meteen besmetten. Een bijzonder slecht plan, want kinkhoest is ontzettend gevaarlijk voor baby’s. Baby’s hebben maar weinig weerstand en zijn vanzelfsprekend nog niet gevaccineerd. De kinkhoest kan leiden tot hoestaanvallen, benauwdheid en andere vreselijke klachten. Met – in het uiterste geval – de dood tot gevolg.
Preventief inenten
Daarom adviseert de Gezondheidsraad nu eindelijk om zwangere vrouwen in te enten tegen kinkhoest. Door het vaccin maakt de moeder grote hoeveelheden antistoffen aan en geeft die via de placenta door aan de foetus. Volgens de Gezondheidsraad is deze methode trouwens veilig.
Ik had ‘m graag willen hebben …
Ik had die inenting trouwens graag willen hebben. Vorig jaar om deze tijd ( ik was net 34 weken zwanger) hoorde ik van een vriendin waar ik uitgebreid bij de buurt was geweest dat ze kinkhoest had. Kan gebeuren. Kon zij niets aan doen. Het was enorm vervelend voor haar. Kinkhoest is namelijk echt niet gezellig: je hoest zoveel dat je ervan overgeeft. Daar had ik op dat moment nog geen last van, maar omdat ik 34 weken zwanger was moest ik mij toch melden bij de huisarts.
Zij adviseerde even af te wachten of ik en de rest van het gezin klachten kreeg. En wat denk je? Nog geen twee dagen later was het feest. Een zware verkoudheid, hoesten en piepende longen deden erg hun best om mijn humeur en lichamelijke conditie te verzieken. Er zat maar één ding op: ik moest naar de huisarts. Zij wist trouwens ook niet meteen wat ze moest doen. Een zwangere vrouw testen op kinkhoest. Gelukkig doet de gemiddelde huisarts dat dan ook weer niet iedere dag.
Daarom belde ze voor telefonisch overleg een microbioloog. Die microbioloog twijfelde trouwens helemaal niet: ik moest getest worden. En wel meteen. ‘Want ze mag geen kinkhoest hebben als het kind geboren wordt.’ Als ik dus wél kinkhoest zou hebben, dan zou ik meteen een kuur moeten krijgen. En mijn vriend en peuter trouwens ook. Een preventieve kuur noemden ze dat.
Neuskweek
Maar goed, terug naar die test. Voor bloed prikken bleek ‘t te vroeg, maar een neuskweek kon wel. Het goede nieuws? Dat kon de huisarts zelf doen. Het slechte nieuws? Ze deed het ongeveer maar één keer per jaar. Het nog slechtere nieuws? Ik kreeg een draadje door mijn neus. Al moet ik zeggen dat dit achteraf erg meeviel. De huisarts had er talent voor, zal ik maar zeggen. Nou ja, afgezien van het feit dat ik later jeuk had op plekken in mijn neus en keel waarvan ik niet eens wist dat ‘t kon jeuken.
Een paar dagen later kreeg ik de uitslag: ik had het kinkhoestvirus niet. Ik had gewoon een hele zware verkoudheid. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een zware verkoudheid.
Inenting
Maar stel dat ik die inenting had gekregen, dan had ik die stress niet gehad. Oké, dan had ik het moeten melden bij de huisarts en de klachten in de gaten moeten houden, maar dat was het dan ook. Dan had de huisarts niet de neuskweek hoeven doen, waren er geen dure labtesten aan te pas gekomen en hadden al die mensen in de wachtkamer van de huisarts (waarvoor excuus) niet drie kwartier extra hoeven te wachten tot wij nog eens klaar waren.
En eerlijk is eerlijk: soms is zwanger zijn al moeilijk genoeg. Zeker als je hoogzwanger bent. Dan wil je geen stress dat je wel eens kinkhoest zou kunnen hebben en je baby zou kunnen besmetten. Voor die baby’s is het per slot van rekening het allergevaarlijkst. Alleen daarom al hoop je dat het advies wordt opgevolgd.
Geef een reactie