In de woonkamer staat hier zo’n laag kindertafeltje. Met een bijpassende stoeltje. Tegenwoordig zit de dreumes vaak op haar knietjes op die stoel aan dat tafeltje te spelen. Opeens lijkt ze een stuk ouder. En ik bedacht me opeens dat kinderen zo snel kunnen groeien. Misschien wel een beetje te snel.
En ja, ik weet dat het er allemaal bijhoort en dat het juist een ontzettend goed teken is dat ze het lekker doet. Maar toch, voor mijn gevoel viel ze nog maar gisteren na haar flesje in slaap op mijn schouder.
Dat doet ze overigens al een tijd niet meer. Tegenwoordig is ze prima in staat om de fles zelf beet te houden. En ermee te knoeien, dat ook. Want niets is zo leuk als je eigen vijver maken waarin je naar hartenlust kunt spetteren.
Zowel met de handen als de benen en de voetjes. Want ja, de dreumes kan al staan. De eerste losse stapjes hebben we ook al gehad. Al is een eind lopen nog een uitdaging, dat dan weer wel. Maar ook dat duurt niet lang meer.
Net als het praten, want in tegenstelling tot haar zus die tot haar tweede vooral ‘DIE!’ riep begint de dreumes enorm te brabbelen. Tussen al dat gebrabbel detecteren we woorden als eten ( ‘t is net haar vader), koekje (had ik al gezegd dat ze op haar vader lijkt?) en klaar (ook enorm handig).
Ook brabbelt ze al gezellig mee met de liedjes van K3. Tot plezier van haar zus die trouwens – as we speak – haar zusje aan het leren is hoe ze met een rietje uit een beker kan drinken.
Dat is stiekem ook precies ‘t punt. Mijn peuter had geen oudere broer of zus om zich aan op te trekken, die moest (en moet) ‘t zelf maar een beetje uitvogelen. Mijn dreumes doet gewoon d’r zus na. En anders is mijn oudste niet te beroerd om mijn dreumes letterlijk een handje te helpen. Bijvoorbeeld met staan en lopen. Of met een rietje drinken. Of met dingen gooien.
Mijn dreumes is daardoor in staat om nu al allerlei objecten overal te lanceren. Zo vond ik dit vanochtend in mijn thee. En die kop had ik goed weggezet. Blijkbaar niet goed genoeg. Kijk maar:
Al hebben ze ook wel eens ruzie. Laat ik het zo zeggen: de dreumes heeft straks geen problemen meer met het concept assertiviteit. Daar zorgt haar zus nu wel voor.
Misschien groeit mijn dreumes daarom – voor mijn gevoel – wel twee keer zo hard. Ze heeft een voorbeeld. Voor ik het weet is die dreumes ook veranderd in een bijdehante peuter. Niet erg, leuk zelfs, maar heel soms wilde ik dat ik die babyfase nog een beetje kon verlengen. Een héél klein beetje maar.
Dat is natuurlijk onbegonnen werk. Kinderen groeien zoals ze groeien. En dat is maar goed ook. Vooral als ze zo schattig op z’n stoeltje bij een tafeltje zitten. Dat dan weer wel.
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie