Operatie strakke jurk.

Volgende maand gaat mijn beste vriendin trouwen. En ik ben getuige. In dat kader besloot ik om een geweldige jurk van Diane von Furstenberg te kopen. Online. Bij de Bijenkorf. En eenmaal bezorgd was de jurk net zo mooi als op ‘t plaatje. Een dingetje? Het ding zat strak. Je zag álles. En dus is Operatie Strakke Jurk in werking getreden. 

Overigens zat die jurk niet strak omdat ik veel was aangekomen. Ik zat op hetzelfde gewicht. Maar ik was wel net bevallen. Mijn lichaam was – in tegenstelling tot de periode na de bevalling van mijn oudste – nog niet helemaal terug in vorm. En die jurk liet dat allemaal wel héél goed zien.

Het stoom kwam uit mijn oren.

Vooral mijn buik – laat ik het zo maar noemen – flubberde een beetje. En die billen konden eigenlijk ook wel weer een beetje training gebruiken. Was trouwens mijn eigen schuld, want tijdens mijn laatste zwangerschap had ik helemaal niet gesport. Ik moest er niet aan denken. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd.

Maar hé, dan was dit dus wel het resultaat. Iets met eigen schuld en dikke bult.

Maar goed, terug naar Operatie Strakke Jurk. En nee, een dieet was daar geen onderdeel van. Ik haat namelijk diëten. Diëten vind ik een hel. Een ramp. En ik word er – excusez le mot – strontchagrijnig van. En daarbij, als je stopt met dat dieet vliegen daarna alle kilo’s er over ‘t algemeen weer net zo hard aan.

En het allerbelangrijkste? Ik hou van lekker eten. Pasta’s, stokbroodjes,  gehaktballen in pindasaus … De lijst is eindeloos. Nu heb ik één geluk: ik hou – als ik tenminste niet zwanger ben – niet van zoet. Geen taart, koekjes of snoep voor mij. Maar zet geen broodplankje met Franse kaas ( vooral die stinkende varianten) voor mijn neus. Dat gaat hartstikke op. En snel ook. Vooral met een paar glazen wijn of bubbels erbij. Ook dikmakers trouwens.

Je begrijpt: dat eet ik nu even niet. De tussendoortjes heb ik nu namelijk even van het menu geschrapt. Scheelt al enorm. Al blijft die wijn. Want zonder wijn is het leven saai. Punt.

Daar staat tegenover dat ik dus wel móet sporten. En ik haat sporten. Ik ben niet sportief. Nooit geweest ook. Het schijnt dat andere mensen zich enorm gelukkig voelen na een sportsessie, maar daar ben ik niet één van. Ik voel me nadien gewoon moe. En zweterig, dat ook. Dat komt misschien ook omdat ik motorisch gezien een kleine ramp ben.

Maar motorisch beperkt of niet, iets sportiefs doen met een fiets of een crosstrainer lukt mij nog wel. En tegelijkertijd een paar gewichten in mijn handen in de lucht houden ook ( al is dat – geloof mij – het hoogst haalbare). Dat doe ik nu een paar keer per week. Keiharde muziek op de oren en bewegen maar. En met een beetje slechte house of lekkere seventies disco is het best uit te houden.

Misschien dat ik het daarom aandurfde om vanochtend weer de jurk te passen. En wat denk je? Het ding past nu al véél beter. Dat sporten helpt echt. Ik wist opeens weer waarom ik het deed. En doe, want het moet allemaal nog wat strakker. Is beter voor mij, maar vooral voor de jurk.

Maar voor nu ben ik gelukkig. Morgen begint dat sporten weer. Vanavond neem ik nog een glas wijn. Zo strak gepland is Operatie Strakke Jurk ook alweer niet. Wish me luck.