Vandaag is het een prachtige, warme en vooral zonnige dag. Ik moest even denken aan een zaterdagochtend, precies vier jaar geleden. Het was even zonnig en warm. Het was de ochtend dat mijn oudste dochter werd geboren. Nu wordt ze alweer vier. Een echte kleuter. Time flies.
Overigens is ze daar zelf vandaag maar al te blij mee. Al maanden had ze het erover dat ze vier wilde worden, naar de basisschool wilde en welke cadeautjes ze wilde hebben voor haar verjaardag. Het kon haar niet snel genoeg gaan.
Vanochtend was het zover. Tot mijn stomme verbazing stond ze niet om half zeven naast ons bed. Sterker nog, ze lag om zeven uur ‘s ochtends nog in diepe slaap toen ik haar slaapkamer binnenkwam. Voorzichtig maakte ik haar wakker. ‘Gefeliciteerd jarige jet!’ zei ik nog zachtjes. Ze draaide zich nog even om. Tot ik vertelde dat de cadeautjes beneden op de tafel klaar lagen.
Binnen een minuut stond ze naast het bed. Na een felicitatie van haar vader, rende ze naar beneden. ‘CADEAUTJES!’ riep ze. ‘IN PRINSESSEN PAKPAPIER!’ Stralend keek ze om haar heen. ‘EN SLINGERS. EN BALLONNEN!’
Daarna richtte ze meteen haar aandacht op de cadeaus. Weet je nog dat zij mij gek zeurde om een pratende Elsa pop? Nou, die heb ik gekocht. En ik zweer je, het leek wel alsof ze het wist, want ze pakte meteen dát cadeau, rukte het papier eraf en kon alleen maar verrukt kijken toen ze zag wat erin zat.
‘EEN PRATENDE ELSA POP!’
Meteen ging dat ding aan. Even had ik er spijt van en dacht aan de woorden van een vriendin (‘die batterijen kunnen er ook uit he?’). Maar toen ik het stralende gezicht van mijn kleuter zag, wist ik dat ik de goede keuze had gemaakt.
Nou ja, toen tien minuten later de kleuter en de dreumes ruzie kregen over wie dat ding mocht aanzetten, had ik toch nog even de neiging om met mijn hoofd tegen de deur te bonken.
Gelukkig werd mijn kleuter snel afgeleid door de andere cadeaus. Een boekje over Het kind van de Gruffalo, de onvermijdelijke DVD van de K3 afscheidstournee, een tasje met viltstiften van Huisdiergeheimen en een kaptafel van Barbie voor het Barbiehuis.
Mijn kleuter wist niet goed waar ze moest beginnen.
Gelukkig was er een uitweg in de vorm van de basisschool. Gewapend met een dienblad vol zelfgemaakte cupcakes liepen de kleuter en ik samen naar school. ‘Dan ben ik ook eindelijk vier’, zei de lieverd onderweg. ‘Net als de oudere kinderen.’
Daar had de juf ook al rekening mee gehouden, want in de klas lag op haar tafel al een feestmuts en een verjaardagskaart klaar. Mijn kleuter glunderde. Ik heb haar nog een kus gegeven, een fijne dag gewenst, de cupcakes achtergelaten en tien seconden later was ze mij al vergeten.
Vanmiddag haal ik haar weer op. Ga ik eens kijken of die cupcakes te eten waren en de feestmuts nog leeft. En dan gaan we vanmiddag taart eten, komt er bezoek en kan ze naar hartenlust spelen met haar nieuwe cadeaus. Ik weet nu al dat ze als een blij ei in de tuin rondhuppelt.
En dan moet ik even denken aan dat roze kleine hoopje die op een even zonnige zaterdagochtend vier jaar geleden in mijn armen werd gelegd. Time flies when you’re having fun.
Afbeeldingen: Daniëlle Spoelstra
Geef een reactie